De Posthoorn

Het door jan en alleman met stopwoordjes bombarderen van de taal, is iets wat mij enorm tegenstaat in Nederland. Ik zou mensen die de term ‘helemaal mooi’ te pas en te onpas in de mond nemen, graag de hersens inslaan of anderszins de mond snoeren.
Wat ik fijn vind aan Nederland is dat je op sommige plekken, na goed zoeken, nog altijd gloeilampen kunt vinden. Wie kent de mop van de pannenkoeken?
-Dokter, mijn vrouw zegt dat ik gek ben.
-Waarom dan?
-Omdat ik van pannenkoeken houd.
-Maar dat is niet gek. Ik houd zelf ook van pannenkoeken.
-Dan moet u bij mij komen, dokter. Ik heb kisten vol.
Dat heb ik met gloeilampen. Als ik ze niet zelf hield, zou ik er een winkel in kunnen beginnen. Bij mij in huis vind je gloeilampen op de gekste plekken: in de sokkenla, op de overloop, in de linnenkast, op de hoedenplank, onder de keukenvloer, boven de schuifdeuren, overal waar een decimeter ruimte over is verberg ik mijn gloeilampen. Ik heb bolletjes met dikke en met dunne fitting, heldere kaarslampjes van 40 en 20 watt, matte en heldere kogellampen van 15, 30 en 40 watt, grote bollen van 100 watt, een paar zeer zeldzame met bajonetfitting. Ik heb gloeilampen in verpakkingen van Albert Heyn, van de Hema en van Philips.
Als er controle komt zullen de mannen in de leren jassen op het eerste gezicht niks vinden. Ik denk kansloos te zijn bij een serieuze huiszoeking, maar een oppervlakkige inspectie zal ik glansrijk doorstaan.
En nog altijd kun je mij door de straten van steden en dorpen zien schieten. Dan heb ik er weer een paar op de kop getikt.

Ik haat de ramp
Van de spaarlamp
Geef mij maar een gloeilamp
Zonder kwikdamp.