Leidschendam-Voorburg

Als voorzitter van de Stichting Jazz NL, een platform dat al enkele jaren in seminars en workshops aandacht besteedt aan de zorgelijke podiumsituatie voor de jazz in Nederland, en als een van de founding fathers van Theater De Tobbe ben ik erg ongelukkig met het besluit van het bestuur van De Tobbe.

Vanaf de eerste dag in het oude badhuis tot vandaag de dag in het fraaie nieuwe theater is er jazz van allure in De Tobbe te horen geweest, onder volwassen professionele voorwaarden en omstandigheden. Ik gun Leidschendam uiteraard een eigen podium waar jazz gespeeld kan worden, graag, hoe meer hoe liever, maar De Tobbe heeft zich in die jaren geprofileerd als een instituut waar zowel regionale bands als internationale acts graag langs kwamen en een podium dat kan bogen op een vast en trouw publiek.

Waarom heeft de gemeente zich ineens met de programmering van de twee theaters bemoeid? Is de subsidie verlaagd? Wie betaalt bepaalt? Dat maak je vandaag de dag toch niet vaak meer mee, gelukkig. En dat het Tobbebestuur deze inhoudelijke ingreep accepteert is helemaal tragisch. Er zijn lelijker dingen over te zeggen, maar ik beheers me.

Procedureel is het intern al helemaal merkwaardig gegaan. Als inderdaad programmeur Paul Beijerling niet alleen zijn argumenten niet op de bestuurstafel heeft mogen leggen, maar zelfs niet gehoord of gekend is in deze beslissing verdient de interne procedure bij De Tobbe ook niet bepaald een schoonheidsprijs.

Nadenken en heroverwegen, dat zou ik het Tobbebestuur in ernstige overweging willen geven. Want geloof maar niet dat er nu in Camuz ineens twee keer zoveel jazzconcerten zullen worden gegeven. Kortom, niet alleen een blamage voor het trouwe jazzpubliek van De Tobbe, maar ook een halvering van de speelmogelijkheden voor de musici in deze Vlietgemeente.

Dit moet worden teruggedraaid!

Lodewijk Bouwens.