De Posthoorn

Mijn eerste vraag luidde: “Heeft u een aanbieding?” Die hadden ze meestal. Het scheelde de helft. Dan vroeg ik: “Kunt u de kamer ook upgraden?” Met andere woorden: was er een grotere beschikbaar. Altijd.

In Parijs lukte dit nooit. Iedereen wilde en wil naar Parijs. De hotels stellen zich dienovereenkomstig op. Behalve de hipste tent van dit moment, Mama Shelter genaamd. De buurt waarin het zich bevindt, moet nog een verfje hebben, maar het interieur is hipper dan Twitter. (Hoewel Maxime Verhagen twittert, denk ik nog steeds dat twitteren hip is.)

Je kunt er geweldig eten in het restaurant waar geen Amerikaan zich waagt. De gemiddelde leeftijd is sub dertig, de gemiddelde schoonheid van de aanwezige meisjes: Doutzen Kroes uit Noord-Afrika. Of ik moet die avond hebben geboft.

Nu de boekingsprocedure. Op de website stond een Special Offer voor 499 euro per nacht. Doorbladerend vond ik voor een kamer ‘Mama Luxe’ de prijs van 299 euro. Dat was snel verdiend. Op de Beschikbaarheidskalender boden ze een kamer aan voor 199 euro. Weer honderd euro in mijn zak.

Toen besloot ik te bellen. Ik wilde een tweepersoonskamer, type Mama Luxe, voor drie nachten. De kamer zit vol gadgets waarop ik gek ben, zoals een minibar die flesjes en  blikjes automatisch op je rekening zet; een flatscreen met tv, dvd en internet; en een gratis Wifi verbinding zonder code. Je zet je laptop aan en het ding weet dan al dat je in kamer 126 zit. Van dat soort dingen geniet ik als van een nieuwe bal toen ik twaalf was.

Enfin, het meisje zegt: “Ik heb een Mama Luxe kamer voor 109 euro.”