De Posthoorn

Het aan Farmville verslaafde meisje naast me zei dat de vossenjacht in Engeland was overgenomen door nieuwe rijken uit de steden. Ik zei dat ook in Nederland de jacht het speelveld was geworden van patjepeeërs uit villadorpen. Dit in tegenstelling tot Frankrijk waar de metselaars, loodgieters en fabrieksarbeiders in comité’s jagen om de eigen vrieskisten bij te vullen. Ik ben in mijn Franse dorp een keer hartelijk uitgelachen door een volle slagerswinkel, toen ik vroeg of er wild zwijn was. Daarvoor moest ik bij mijn buren zijn, zei de slager. Op het Franse platteland bereikt het wild de winkel niet.

Ik vroeg aan het meisje, dat al een keer van tafel was opgestaan, naar ze zei om naar een drachtig paard te kijken, wat Farmville was. Het was een spel, zei ze. Bij haar op de landbouwhogeschool speelden veel studenten het. Je beheert op je computer een virtuele boerderij. Als je koeien hebt, moet je wel degelijk om zes uur op om ze te melken. De melk verkoop je, evenals de eieren van je kippen, het maïs op het veld en kalveren voor de slacht. Ze zei dat Farmville een rage in Amerika was.

Ik houd van de B&B’s in Engeland, van de cottages met hun rieten daken, van het dorpsleven met de jaarlijkse verkiezingen van de mooiste rozen, het vetste varken, de lekkerste rozenbotteljam, perensap of cider. En van de gemeenschapszin die eruit spreekt.

Op de avond van de volgende dag lagen er op de keukentafel van de B&B twee patrijzen en een briefje met mijn naam erop.