BARNEVELD - Wilfred Top, plaagdierenbestrijder uit Voorthuizen, is de laatste, die dat zal ontkennen. "Het gekke is, dat van mollen niet eens bekend is, hoe oud ze kunnen worden. Horen en zien doen ze niet best, maar hun reukzin is wel supergoed. Ze graven zo nodig wel 25 meter mollengang op een dag en kunnen voorwerpen van 2,5 kilo - dat is 25 keer hun lichaamsgewicht - opzij drukken."
Toch is ook de jacht op mollen deel van zijn beroep. "Van echte schade kun je eigenlijk alleen spreken als het om dijken of watergangen gaat", zegt hij. "Maar vlak ook andere risico's niet uit. Als je twintig paarden in een wei hebt lopen, waarin ook twintig mollen zitten, wordt de kans, dat er eentje in een mollengang stapt en zijn poot verzwikt of zelfs breekt wel groot hoor."
Ook het maaien van gras wordt lastig als er veel molshopen in het weiland zitten. "In bouwland laten boeren de mollen vaak met rust. Ook over een mollengang in je moestuin hoef je niet druk te maken."
Wettelijk is het ook zo, dat de mol alleen bestreden mag worden als hij ernstige schade toebrengt, dus eigenlijk niet voor een glad grasveld.
De Dierenbescherming stelt zich op het standpunt, dat de mol in de eerste plaats niet gedood, maar verdreven moet worden met geuren en geluid. De keizerskroon (Fritillaria imperialis) ruikt voor mollen onaangenaam. Daarnaast zijn er verschillende paaltjes in de handel, die hoogfrequent geluid door de grond verspreiden. "Ja,", zegt Top, "maar die methoden moet je wel afwisselen, anders wennen de mollen eraan en werkt het niet meer."
Vangen zou volgens de Dierenbescherming alleen moeten gebeuren om ze elders weer uit te zetten. "Dat geeft ook heel veel stress", vindt Top. "Dan kun je ze beter vermoorden."
Hij vindt gas de beste methode, eventueel aangevuld met klemmen. Een goede juist geplaatste klem hoeft geen gevaar voor hondenneuzen of paardenpoten op te leveren. "Een goedkope klem uit de bouwmarkt kan zelfs voor jezelf gevaarlijk zijn."
Eigenlijk is bestrijding van mollen onbegonnen werk, weet Top uit de ervaring van drie generaties.
"Een mol is een territoriumdier. Als er een territorium vrij komt, wordt het nieuw bezet. Hoe vruchtbaarder de grond, hoe meer eten en hoe meer mollen dus."
Vos, reiger, marter en niet te vergeten hond en kat zijn natuurlijke vijanden van de mol, maar daar zijn er niet genoeg van.
"De narigheid is, dat wij in de natuur hebben ingegrepen en dat er vervolgens geen eind meer aan is", zegt hij. "Daar verdien ik nou mijn boterham aan."