De Posthoorn

In Amsterdam kan dat niet. De fietspaden zijn smal en om de haverklap scheurt er een scooter langs. Omdat de meeste inwoners van deze stad Montessori onderwijs hebben genoten, kennen ze het verschil niet tussen links en rechts. Daarom moet je niet alleen uitkijken voor razend scootergeweld maar ook voor de tegemoet fietsende Montessori-klantjes met hun spreekwoordelijke gebrek aan discipline.

Net zo lang heeft de Bond van Fietsers –‘Wij fietsen dus hebben we gelijk’- gejengeld totdat slappe locale bestuurders erin toestemden dat fietsers het recht kregen onder het gerestaureerde Rijksmuseum door te mogen rijden. Of die restauratie ooit afkomt is trouwens de vraag. Waarschijnlijk liggen de fondsen bij de Dirk Scheringa Bank, of stuiten de verbouwers vandaag of morgen op een uit de koers liggende tunnelbuis van de Noord-Zuidlijn. Je weet het nooit in de hoofdstad waar bestuurders worden gekozen, omdat ze het niet kunnen. Dat is die befaamde Amsterdamse humor.

Er gaan dus doden vallen op de fietspaden onder het Rijksmuseum.
Er is namelijk nogal wat veranderd sinds die onderdoorgang was opengesteld voor fietsverkeer, een kleine tien jaar geleden. Het aantal studenten is verdubbeld. Zij zitten doorgaans dronken op de fiets en hebben geen bel. Niet dat bellen zou helpen. Japanners denken dat het een begroetingsritueel is en buigen terug, terwijl ze midden op het fietspad blijven staan.
Ook heerst in Amsterdam de terreur van de bakfiets. Voorin de bak zitten verkouden kinderen. Het ding wordt bestuurd door een vrouw die denkt boven de wet te staan, alleen maar omdat ze moeder is. Deze bakfietsen gaan door roeien en ruiten en sparen de Japanners niet.

Wie de Japanners ook niet sparen zijn andere Japanners die een fiets huren om naar het Rijksmuseum te gaan. Het gáát me een chaos geven! Niemand die het al gehad heeft over de duizenden huurfietsen die van hot naar haar slingeren.
Dit loopt niet goed af.