De Merwestreek

Maar een mening over de zaak Polanski, de filmregisseur die meer dan dertig jaar geleden de liefde bedreef met een meisje van 13? Voor zover je hier het woord liefde al mocht gebruiken. Deze week las ik een New Yorkse roman waarin de vrouwelijke hoofdpersoon steeds zegt ‘in lust’ te zijn, in plaats van ‘in love’. Polanski was toen ongetwijfeld meer in lust dan in love.

En toch liepen Zwitserse filmregisseurs te hoop tegen de arrestatie van hun collega en was ik het met hen eens. Het was de straatjongens reflex in ons: een oude weerzin tegen alles wat een politiepet draagt. Daarna kwamen ‘Franse intellectuelen’ in het geweer. Zo onder de indruk was ik van het fenomeen ‘Franse intellectueel’, een deskundige op filosofisch en politiek gebied met een brilletje zonder randen op, dat ik vergat dat Franse intellectuelen nog pro Mao waren toen de Chinese massamoordenaar zelf allang dood was. Een Amerikaanse jurist schreef dat justitie Polanski zo lang met rust had gelaten, dat de rechtvaardigheid gebood hem niet nu, dertig jaar na dato, nog eens op te pakken.

Maar het gekke was dat meisjes en vrouwen geen twijfel kenden: de viespeuk moest brommen. Voor hen stond dat als een paal boven water.
Omdat ik alle reden heb vrouwen serieus te nemen, ben ik overstag gegaan. Polanski mag uit een Pools getto zijn ontsnapt, zijn moeder in Auschwitz vermoord, zijn vrouw en ongeboren kind door een psychopaat zijn afgeslacht, hij zal een groot regisseur zijn, dit alles neemt niet weg dat hij van het kind had moeten afblijven. Van mij hoeft hij de bak niet in, maar een veroordeling is op zijn plaats. Tot zover de evolutie van een opinie.