De Posthoorn

De televisiepersoon Balkenende is een kluns van het zuiverste water. Iemand die je vroeger op straat ongezien op doel zette en die ’s zaterdags vaker langs de lijn stond met een vlag in zijn hand, dan in het veld met de bal aan de voet. Wie zou beweren dat onze premier op feestjes standaard zijn hand op de rondste billen in zijn blikveld legt, werd vol ongeloof aangekeken. Toch is dát, afgaande op mijn Haagse bronnen, de echte J.P.
Dirk Scheringa associeert niemand met welke erotische variant dan ook. Zijn tv-personage is een jongetje dat zo dapper voor zijn laatste kans vecht, dat zelfs zijn slachtoffers hem zijn boevenstreken al hebben vergeven.
En Pieter Lakeman? Wat vertelt dat beeld? Dat hij een goede das knoopt, dat wel. Pieter Lakeman straalt een onkreukbaarheid uit die er met de ijsmachine is in gewalst.
Grappig en ontluisterend tegelijkertijd was de ontmoeting in DWDD tussen het koninginnetje van de trash tv en de man die aan hypotheek slachtoffers zijn boodschap verkondigt zoals Franciscus preekte voor de dieren.
Wat of hij had gevoeld bij de val van Scheringa, wilde het Boerenbontje weten, de Moeder Theresa van de melkveehouderij.
Het was niet, dat je zegt, een discussie op Harvard niveau.
Lakeman worstelde zichtbaar met de vraag. Hij? Voelen? Waar?
Wie was deze hockeyverslaggeefster, moest hij haar kennen? Wist zij het verschil tussen debet en credit?
Ja, hou doe zeg, kwam er nog een antwoord of niet?
Lakeman sloeg met de vuist op tafel.
Hij was net echt.