De Brug Utrecht

De constructie van het kruispunt Langerakbaan-Oudenrijnseweg is bedacht ter vermaak van de flatbewoners die erop uitkijken. Vanaf de Langerakbaan kan je rechtsaf de Oudenrijnseweg op, maar als je éven met je TomTom in gesprek of anderszins afgeleid bent, stuur je zó de busbaan op en rijd je met een grote bocht illegaal De Meern weer in. Dat gebeurt zo’n 68 keer per dag. De verschrikte bestuurder trapt dan op de rem, staat even besluiteloos stil om te bedenken of zijn vehikel voor een bus kan doorgaan en manoeuvreert vervolgens meestal achterwaarts terug de bocht om, wat nog een hele kunst is en bijgevolg niet altijd vlekkeloos verloopt. Dit kruispunt vormt ook de fietsbrugverbinding van De Woerd met Langerak, alleen was men vergeten de aanloop te bestraten. Er lag een zandbak van zo’n vijf bij elf meter waarin bewoners van rondslingerende bakstenen en plankjes creatief hellinkjes aanlegden, zodat je er toch met de fiets doorheen kon raggen. Na een half jaar heeft het de VOF De Woerd behaagd om het straatje te leggen en kunnen wij soepel de kortste weg naar Leidsche Rijn nemen. De wijkraad van Leidsche Rijn snakt ook naar een extra fietsverbinding, maar dan met Utrecht. Ik weet sinds vorige week niet meer of ze daar in de stad wel blij mee zijn. Eerst is het centrum vrijwel onbereikbaar en onbetaalbaar gemaakt voor de automobilist, en nu iedereen braaf fietst is er weer een overschot aan geparkeerde tweewielers. Alle inwoners mogen meedenken over een oplossing. Dat zal uiteindelijk wel neerkomen op het heffen van enige vorm van parkeerbelasting, want daar is Utrecht dol op en zo wordt de gemeentekas weer enigszins gespekt. Behalve vier kettingsloten mogen wij dan een fietsparkeerschijf, muntjes of chipknip meezeulen en kopzorgen hebben over hoe je dat parkeerkaartje fraudebestendig aan je stuur vastmaakt. In Oog in Al willen ze trouwens die fietsbrug helemaal niet, want men maakt zich zorgen over het ‘aanlanden‘. Mooi woord. Ik krijg gelijk visioenen van een zwevende brug hoog boven het kanaal, die wanhopig de oostelijke oever afspeurt naar een plekje om te landen, waar Bart Jurgens van de stichting Helihinder woest zwaaiend met de armen het ding weg probeert te jagen. Mijn zonen zijn fietsfundamentalistisch opgevoed. Bij slagregens, hagelbuien, natte sneeuw of vrieskou staarden zij mij ' s ochtends altijd smekend aan boven hun boterhammetjes in de hoop dat ik ze op de achterbank naar de basisschool zou vervoeren. Dat lukte ze uiterst zelden. Meestal reden we gedrieën op de fiets door de nattigheid de straat uit. Ik met opgeheven hoofd en een goed, groen gevoel, zij ineengedoken mopperend over zoveel fietsfanatisme.
De heren bezoeken nu beiden dagelijks, althans zo hoop ik, een middelbare school in Oog in Al en zullen dus intensief gebruik kunnen maken van de fietsbrug over het kanaal. Tot mijn verbazing waren ze echter totaal niet enthousiast. “Overbodige geldverspilling” was het commentaar. Ik kon ze geruststellen; als die brug geen toestemming krijgt om aan te landen, blijft het luchtfietserij.
Lees alle columns op onze site.