De Posthoorn

Ik dacht goed na over mijn keuze. Zeker was ik niet van plan om lichtvaardig te werk te gaan. Het beste nummer uit de popmuziek moest er een zijn dat recht deed aan de historie, in de traditie zou staan en een rol hebben gespeeld in mijn leven, met name in mijn jeugd toen de emoties bij het luisteren nog rauw aan de oppervlakte lagen.
De huidige ontwikkeling volg ik nauwgezet, maar om nu een nummer van Calexico, de Monsters of Folk of de Raveonettes op een voetstuk te plaatsen, zou teveel leunen op de waan van de dag.
Het meisje van Veronica belde terug. Ze wilde weten of ik mijn keuze al had gemaakt.
“’So sad’, van de Everly Brothers”, zei ik. Het was een weloverwogen keuze, mede gebaseerd op het verhaal dat ik erbij zou kunnen vertellen in het bijgaande interviewtje.
In 1983 was ik in de Royal Albert Hall in Londen bij het Reunion Concert geweest van de broers die tien jaar niet met elkaar hadden gesproken.
Tot aan John Lennon en Paul McCartney toe hadden gerenommeerde muzikanten gerept van de enorme invloed op het close harmony zingen van de Everlys. Zelf had ik een cover opgenomen van ‘Love of the common People’, het voetballiedje Stille Willem.
Aan stof voor het interviewtje geen gebrek.
Het meisje van Veronica belde terug. Ze hadden het er bij Radio Veronica nog eens over gehad, maar So Sad stond wel heel ver af van hun huidige programmering. Had ik niet een ander beste nummer ooit? Een plaat die iets dichter bij de smaak van hun luisteraars paste? Ik zei dat het helaas niet mogelijk was en legde me neer bij de terreur van de jeugd.