De Posthoorn

De vader was zichtbaar: een sukkel op sandalen in de rechtszaal, de moeder liet zich niet zien. Nu is ze eindelijk tevoorschijn gekomen en ze wil niet hebben dat haar veertienjarige dochter in haar dooie eentje het zeegat uitvaart. We mogen aannemen dat haar mening zwaar gaat wegen bij de instanties.
Waarom ze zich niet eerder heeft gemeld? Ze werd gechanteerd. Het pubermeisje zei: “Als ik van jou niet mag, heb je mijn leven verwoest en zul je me nooit meer zien.”

En de columnisten en commentatoren buitelden maar over elkaar heen met uiterst principiële argumenten pro en contra de vrijheden van een individu in onze samenleving. Uiteindelijk blijkt het gewoon te gaan over een allang bij Bureau Jeugdzorg en de Kinderbescherming bestaand dossier.
En bedankt voor de aandacht.
Het kakelen zal weer even verstommen.
Er is namelijk een moeder die zegt: het mag niet.

De vrouw verdient een standbeeld. Waar zijn ze nog, de vaders en moeders die af en toe een grens trekken.
Het mag niet.
Waarom niet?
Omdat ik het zeg.
O, wie kent ze niet, de ouders die bij een meningsverschil op dat begrijpende en meevoelende pedagogentoontje gaan praten omdat het kind zo nodig ‘met argumenten’ moet worden overtuigd. Duvel toch op.
“Nee is nee en als je blijft doormekkeren, krijg je geen zakgeld.”
Verademende woorden die we te weinig horen.

Laura’s moeder heeft gezegd: ik heb liever een dochter die ik nooit meer mag zien, dan een dochter die dood is.
Liever een gebroken hart, dan een hart van ijs.
Het is een hartverscheurend dilemma, des te hartverscheurender omdat geen enkel kind in staat is te beseffen dat een moeder de waarheid spreekt wanneer ze zegt: “Het is voor je eigen bestwil, lieve kind.”
Het kind snuift en haalt haar schouders op.
En als het zich omdraait, huilt de moeder.