De Brug Utrecht

HET OORSPRONKELIJKE VERHAAL
Wat heeft een burger nog voor rechten, als je aangiften wilt doen tegen het foute optreden van de Politie. Het verhaal wat ik nu vertel, is naar waarheid opgemaakt. Mijn zonen die hier in genoemd worden hebben de letters de 23 jarige W, de 20 jarige J en 18 jarige B.

Mijn naam is G (46), de vader van de betrokken kinderen en de hoofd bewoner van het ouderlijk huis in de Meern. Ik had op maandag avond 3 Augustus een woorden wisseling met mijn vrouw, dit liep wat hoger op en ik wilde even naar buiten om een luchtje te scheppen en tot rust te komen. Mijn vrouw belemmerde mij dit en ik duwde haar opzij om mijn doorgang naar buiten te kunnen vinden en om erger te voorkomen. Echter mijn dochter van 13 jaar, schrok hier zo van en rende via de tuin weg en belde W, een broer van haar op. Dit deed ze om te zeggen dat haar ouders ruzie hadden, W vertelde haar “ik kom er wel aan” aanrijdend belde hij uit voorzorg ook de politie vanuit zijn auto dat er wat mis was met zijn ouders in de Meern. De politie reageerde hier alert op en met een overmacht aan politie reden zij richting ons huis.

Echter wist ik van dit alles nog niks, dit werd mij pas duidelijk toen ik na een minuut of 10 weer thuis kwam. Mijn anderen zoon, B die nog binnen was vertelde mij dat zijn 2 broers onder weg waren naar de Meern, dat waren W en J. Echter dacht ik “jeetje wat een gezeik weer” en ik ging maar weer weg. 3 minuten later dacht ik, “ja waarom moet ik weg gaan.” Ik ging terug en zag B buiten staan. Hij vertelde mij dat de politie ook al onderweg was. Ik baalde hier echt zo van, ik dacht dat word een grote poppen kast hier in de straat toen ik thuis was is de politie er nog steeds niet. Eenmaal binnen in de woning, samen met mijn vrouw en B. Kwam de politie ter plaatsen en vroegen mij wat er aan de hand was. Zij hadden een melding van huiselijk geweld gekregen. Ik wist toen al dat W de melding had gedaan. Ik vertelde de agenten dat er niks aan de hand was en hun weg wilde hebben voor dat mijn andere 2 zoons zouden aankomen. Ook werd het zelfde gevraagd door B en mijn vrouw, liever te vertrekken omdat er niks aan de hand was. De Politie wilde op dat moment ook gaan, echter toen zij hoorde dat één van mijn zoons, W onderweg was staande gehouden door een te hoge snelheid. Werd er aan die agent gevraagd of het klopte dat W op weg kon zijn naar zijn ouders. Dit werd bevestigt door de agent hier ter plaatse. Hij zei, laat ze maar door komen dan handelen we alles in een keer af hier. En hier begint de Politie met het maken van fouten. Zij vroegen mij de woning in te mogen gaan. Waarop ik antwoordde, er is niks, ga weg hier, ik heb jullie hulp niet nodig. Jullie mogen mijn woning toch niet in. Een vrouwelijke agent vroeg achter mijn rug om aan B. Of ze een kijkje mocht nemen en liep zonder mijn toestemming toch naar binnen. Ik stopte de agente in mijn woning en verzocht haar naar buiten te gaan. Zij negeerde dit, en ik pakte haar bij de arm en verzocht haar weer opnieuw naar buiten te gaan. Haar collega, die nog netjes buiten stond. Vroeg haar naar buiten te komen, dit deed ze dan ook.
Toen W arriveerde, stapte hij uit zijn auto en schreeuwde richting mij “Hé ouwe, heb jij mama geslagen?!”. Ik zei meteen “nee, dat is niet waar” dat werd ook bevestigt door B en zijn moeder. Ik vertelde hem om rustig en normaal te doen. Omdat hij nogal kwaad op mij afkwam lopen, stopte twee agenten hem in zijn loop.

Hij verzetten zich er tegen om dichter bij mij in de buurt te komen. B liep naar hem toe en zei “doe rustig er is niet geslagen”. Achteraf hoorde ik van B, dat er op dat moment al een agent vanachter aan mijn nek zat te trekken. Ik had daar zelf niks van gemerkt, ten minste ik kan het mij niet herinneren. B had tegen die agent gezegd, mijn vader los te moeten laten om hem rustig te houden, voor het geval ik agressief zou gaan worden. Vervolgens werd B, door dezelfde agent die mij beet had, hardhandig met twee handen bij zijn keel gegrepen. Hij kneep B zeker 15 seconden zijn keel dicht, en probeerde hem naar de grond te gooien. B verzette zich hier tegen en wist overeind te blijven. Ik zag dat B het gewoon benauwd kreeg. Ik rende op de agent af, en die liet op dat moment meteen B los en rende een paar meter opzij.
Toen B weer fatsoenlijk kon praten en ademen vroeg hij “Waarom knijp je me strot dicht!”. De Agent antwoordde, “Dat deed ik helemaal niet.”
Waarop B kwaad reageerde “Je kneep me strot echt wel dicht kanker lijer!” of iets in die richting.
De Agent (Achteraf onze wijkagent) keek B met een glimlach aan en zei “Ja Jongen, nu ben je aangehouden. Je Bent aangehouden!”. Ik zei tegen de agent, Jij begon zelf dus doe nou maar normaal!
En ik stuurde B naar binnen.
De Agent reageert hier weer met een glimlach op en zegt “We halen hem er zo toch wel uit, dus dit heeft geen zin.” Waarop ik antwoordde, “Dat bepaald u niet, maar een hulp officier, of een eventuele latere melding hiervan.”
Ik zag dat het ondertussen blauw aan liep van de agenten.
Ik liep met B naar binnen en zei, “Pak een fles drinken” zodat hij even bij kon komen en wat rustiger werd. Meteen na dat ik twee stappen richting de achterdeur had gezet, werd ik van achter door meerdere agenten aangevallen.
Er ontstaat een flinke worsteling met schades als gevolg.

Ik werd uiteindelijk, na enig verzet. Naar de grond gegooid en drie agenten besprongen mij. Eén agent ging stevig op mijn benen zitten. Een ander agent zat met één knie op mijn schouder. Een ander agent hield mijn arm beet en drukte ondertussen mijn hoofd hardhandig tegen de grond.
Ik werd afgeboeid en voelde dat ik nog steeds geschopt en geslagen werd.
Toen dat eenmaal gestopt was, kwam er een 4e agent naar binnen lopen. Hij begon mij meteen meerdere malen rechtsonder mijn nekken wervel stompen.
B en mijn buurman hebben waargenomen wie dat was, mijn buurman werd nadat hij had gevraagd of dit altijd zo ging? En of het wat rustiger kon, om “Op te kankeren!”
Mijn vrouw zei ook, “doe is wat rustiger!”. Toen werd haar vertelt “Hou je kanker bek dicht!” of iets in die richting.
B wilde in grijpen en liep dus richting de 4e agent,
en voordat hij het kon beseffen had hij ook meteen een vuistslag in zijn gezicht.
Nadat hij terug sloeg, vlogen ze hem met twee agenten aan, gooide hem hardhandig op de bank. (die later doorgezakt blijkt te zijn)
Deden hem handboeien om, en bleven nog even lekker op zijn achterhoofd en zijn linkerzijkant van zijn gezicht slaan. Wat uiteraard ook totaal niet nodig was.
Echter is het zo, dat een agent niet mag slaan, laat staan als de verdachte al afgeboeid is. Ook dit is allemaal waargenomen door de buurman.
Toen werden B en ik afgevoerd. Later na mijn vrijlating, hoorde ik wat er nog meer afspeelde. Mijn woning werd weer buiten toestemming betreden door een aantal agenten. Ze vroegen mijn vrouw naar buiten te gaan. Dit deed zij niet en werd door een agent vanuit haar rug fors naar buiten geduwd! Mijn dochter van 13 bleef achter in de woning met een agente. Deze agente ging zonder toestemming en tijdens vermoedelijke huisvrede breuk mijn minderjarige dochter verhoren. Mijn vrouw was terug naar binnen gegaan ze zei dat ze niet wilde dat mijn dochter op deze manier verhoord werd. Wat wettelijk ook niet is toegestaan. Echter zei een agent weer tegen haar “je moet je bek houden en weer naar buiten gaan”. Ook dit werd weer waargenomen door de ondertussen terug gekeerde buurman.
Er was veel stuk gegaan in de woning en een complete ravage achter gelaten.
De bankstel was doorzakt, een aantal fotolijstjes zijn kapot gegaan. Ook is er een stoel kapot, de bekleding daarvan is kapot gescheurd.
De afstandsbediening van de tv lag op de bank waar B op gegooid werd,
functioneert ook niet meer. En de tussendeur is beschadigd.
Ik werd de volgende dag los gelaten omdat er geen bewijs tegen mij bleek te zijn. Sterker nog, ik was niet eens aangehouden of een verdachte op het moment dat zij mijn woning binnen stormde.
B kwam een dag later op 5 Augustus vrij. Omdat zij mijn zaak niet konden bewijzen en zij wisten dat ze allemaal erg ver buiten hun boekje waren gegaan, hebben ze mijn zaak maar geseponeerd. Puur om hun eigen hachje te redden.
Echter kreeg B een dagvaarding mee, omdat hij tegen de bewuste (wijk)agent had gezegd “Je zat wel aan mijn strot kanker lijer!”. Hier is echter van gemaakt dat B dus zei, Ik snijd je strot door kanker lijer! Wat het op dat moment geen belediging maakt maar een bedreiging. Kan het dus niet links om, dan pakken ze je maar rechts om.

We hebben een advocaat in handen genomen. Die verzocht ons aangiften te doen voor huisvrede breuk, vernieling, mishandeling, en een onjuist gedrag en optreden en verhoor van een minderjarige. Wij gingen naar het politie bureau aan de Marco Pololaan. Die weigerde een aangifte tegen collega’s op te nemen, ik moest maar een klacht indienen bij de ombudsman. Dit weigerde ik en ging naar huis. Daar belde ik weer met mijn advocaat, die vertelde mij dat ze verplicht zijn een aangifte op te nemen.

De dag erop ging ik weer terug en opnieuw weigerde ze mee te werken. Ik moest wederom maar weer een klacht indienen bij de ombudsman. Ik belde ter plaatsen naar de ombudsman en vroeg hun mij bij te staan in mijn recht voor opnamen van mijn aangiften. Echter antwoordde hun mij met “Wij gaan ons daar niet mee bemoeien.”. Zelfs de ombudsman neemt de aangifte van een burger tegen de politie met een korreltje zout, en lijken aan hun zijde te staan.
Ik belde naar het hoofdbureau om te vragen naar de hoofd commissaris van de politie. Ik vertelde de mede werkster die ik aan de lijn kreeg, wat er aan de hand was. Zij verleende geen mede werking en zei niks voor mij te kunnen betekenen.
Ik belde weer mijn advocaat, die vertelde mij “Gaat u maar naar huis, morgen ligt er een fax op dat politie bureau, waarin ik hun verwijs naar de verplichtingen voor het opnemen van een aangiften van een burger, ook als het tegen de politie is.”.

Ik vertelde daar na nog even aan een mede werkster op dat bureau, dat ik bezig was met een rectificatie van de krant. En dit hele verhaal van hun en de ombudsman, ook genoemd zullen gaan worden in de krant.
Naar een kort overleg, veranderde daar de toon, en was het ineens wel mogelijk om aangiftes op te nemen. Vanwege de drukte konden er maar twee van de drie opgenomen worden. De 3e zou de volgende dag aan de beurt zijn.

Echter moest ik steeds mijn aangifte aanpassen, aangezien ze het in haar woorden, en ook op een defensieve manier richting haar collega’s er in plaatste.
Ik ging hier niet mee akkoord en liet haar alles aan passen. Ik vertelde haar erbij, dat het tenslotte mijn aangifte was, en niet die van haar. Hierop reageerde zij, “Joh moet je het lekker zelf gaan typen of zo?” op een geïrriteerde manier. Vriendelijk doen ze dus ook niet tijdens aangiftes opnemen?
En hoe geloof waardig kom je eigenlijk over als het over hun collega’s gaat? Bij de 3e aangifte werd mijn vrouw moeizaam geholpen met het opnemen van aangifte, ook deze agente die de aangifte op nam wilde telkens haar manier van schrijven bepalen. Waarop mijn vrouw telkens verwees dat het haar verhaal was, en niet die van haar. Ze corrigeerde haar telkens weer om de tekst te veranderen. De agente werd boos en hefte meerdere keren stevig haar toon om een beetje dwangmatig over te komen. Mijn vrouw raakte hier niet van onder de indruk, de agente paste zich eigen aan. In de aangifte zette ze er maar letterlijk neer. “Aangever dicteert vanaf heden wat de verbalisant op moet schrijven”. Pas vanaf dat moment word elk woord neergezet zoals mijn vrouw het vertelde.
Aan het einde van de aangifte werd er tegen mijn vrouw gezegd, “Dat deze aangifte, eerst in overleg moest met haar chef”. Hierop reageerde mijn vrouw met, “Het is mijn aangifte, wat heeft jou chef hier mee te maken?”
Vervolgens werd ik er bij geroepen door mijn vrouw, wat ze er mee aan moest.

Ik zei dat het nergens op sloeg, toch bleef de agente echter bij haar standpunt. Ik vertelde haar dat ze maar moest doen wat ze niet laten kon. Na het tekenen van de aangifte, gaf de agente de opmerking. “Mocht u nog vragen hebben, of nog meer willen verzinnen.” (Op dit moment schrok zij zelf van haar uitspraak, en verontschuldigde zichzelf direct dat ze het verkeerd had geformuleerd.) Nu ga ik er vanuit dat de aangifte van mijn vrouw tegen haar collega’s niet serieus is genomen. Maar alles dus gebaseerd is op een leugen. Hoe teleurstellend kan de politie tegen een burger zijn.

6 November moet B voor komen, en dit krijgt vast nog een lang staartje.

Zo is het verhaal gebeurd, er is hier niks over gelogen. Ik draag alle verantwoording voor dit verhaal, als er dingen hierin zijn gelogen.