De Nieuwsbode Heuvelrug

We kunnen wel de opdrachten van zo’n rare sprekende computer volgen, maar van ons zelf niet. We hebben geen idee waar we naar onderweg zijn en wie we zijn. Het is duidelijk dat we ‘iets’ volgen. Maar wat is niet helder. We proberen de te pijnlijke emoties niet te ervaren en daarom volgen we niet de hoofdweg maar de ‘innerlijke’ wegomleiding. Totdat we merken dat ook daar weer een te pijnlijke emotie op straat ligt. En hop snel er omheen en op naar de volgende weg waar het ‘zogenaamd’ dan veilig is. Het lijkt erop dat we collectief de weg kwijt zijn.

Het is duidelijk, hopeloos verdwaald is het antwoord op waar we zijn gebleven.
Er staan overal borden langs de weg met daarop, meditaties, creatieve therapie, new age, counseling, psychotherapie, craniosacraal therapie, alternatieve geneeswijze etc. Hoe weet je welke weg je moet kiezen, als je niet weet wat alles is omdat de zoveelste term voorbij komt. De innerlijke navigatie zit vol met virussen en dus wordt het antwoord op de grote hulpvraag niet verstaan.

Hoe kom je weer op een zo goed mogelijke manier op de hoofdweg terecht. In rondjes rijden als een kip zonder kop heeft weinig zin. Vanuit de gehaastheid kan je niet helder denken (mind) waar je nu bent, behalve verdwaald. Wat kan je doen, als je voertuig (body) en gevoel (soul) verdwaald zijn.

Het is niet erg om de weg kwijt te zijn. Dit is juist een goed begin, want dat betekent dat je klaar bent om te leren en het anders aan te pakken dan je voorheen deed. Je voertuig stil zetten langs de kant van de ogenschijnlijk verkeerde weg, geeft je de rust en de ruimte om het geheel te overzien. Vanuit die staat van rust en ruimte zie je de hoofdweg waarop je reed in de verte liggen. Het maakt het niet uit hoe lang je er overdoet, aangezien deze ervaring een leerschool is en een opstapje naar de volgende ervaring.

Een Nieuwe Visie
Jessica Doude van Troostwijk