Een paar herinneringen: Unico Glorie smeerde de broodjes bij radioprogramma’s van Curry en Van Inkel toen het goeie ouwe Veronica nog bestond. Dat deed hij zo nauwgezet, nooit een flintertje boter over de rand, dat Joop van der Reijden, God heeft zijn ziel niet, hem directeur televisie maakte. Zo ging dat bij Veronica. Ze waren altijd happig op talent. Unico Glorie werd mijn baas. Een paar keer was ik gedwongen hem naar de rechtbank te roepen. Steevast liet de magistratuur hem alle hoeken van de zaal zien. Het deerde de rubberen platenjongen niet. Hij werd zakenpartner van de schimmige helikopterfiguur Curry en later zelfs opgenomen in de Raad van Bestuur van Endemol. Overal mislukte de hulpkok, wat hoogstens Joop van der Reijden zou hebben verbaasd.

Dezelfde Joop maakte Paul Brinks ‘hoofd amusement’ van Veronica. In die functie volgde hij Jan van Doorn op. “Steeds als ik hem een hand geef, kost het me geld”, zei Joop tegen me. Toen kende hij Brinks nog niet. Die viel op door bij vergaderingen in yogahouding op de grond te gaan zitten. In de hoek van het kantoor stond een gitaar waarop hij niet kon spelen. Toen ik eens een format had bedacht dat op de tv-beurs in Cannes belangstelling wekte, liet hij zich pijlsnel op de aftiteling zetten. Zijn vrouw dreef een artiestenbureautje dat Borsato begeleidde. Bij de scheiding nam Brinks Borsato en het artiestenbureautje mee. Toen Veronica in 2002 bijna ontplofte, bleek Brinks opeens over een verplichting aan hem van zeventien miljoen euro te beschikken.

Het woord kruimeldief is hier niet van toepassing.
Ach ja, die Entertainment Group, het ooit bloeiende bedrijfje van mevrouw Brinks.
Richard Krajicek, Daphne Dekkers, Guus Meeuwis en Cornald Maas zullen andere bemiddelaars moeten zoeken. En als Marco Borsato ooit nog een film maakt, zal hij over enge blánke mannen gaan.