De Posthoorn

In 1796 werden alle kloosters in Venlo opgeheven. Alleen het nonnenklooster Mariaweide bleef open omdat er onderwijs werd gegeven. Of de nonnen er hun hoofddoeken mochten blijven dragen van de Franse revolutionairen, valt te betwijfelen.

In 2004 moesten de nonnen in de Duitse deelstaat BadenWürttemberg hun habijten uitdoen, afleggen zeggen ze in die kringen, omdat een of andere Duitse Wilders het dragen van hoofddoekjes had verboten. Daar hadden de rooms katholieke bestuurders niet op gerekend. Opeens was het middel erger dan de kwaal.

Ik had een oudtante die non was: zuster Adelberta heette ze. Mijn oma noemde haar schoonzuster ‘Rie’. Ik wist vrij zeker dat het een vorm van heiligschennis was. Als ze jarig was bezochten we haar in het Amersfoortse klooster van Ter Eem, tevens kostschool voor rijke roomse meisjes. Op bepaalde tijdstippen verzamelden de nonnen zich in de kapel en zongen er liederen met dunne stemmen, die met een ijle galm terugkaatsten vanaf de gebrandschilderde ramen in de hoogte. Vooral op die momenten voelde ik me bijna zweven van heiligheid.

Toen zuster Adelberta een keer bij ons logeerde wonnen mijn broertje en ik inlichtingen in over haar nachtkleding. Toen we hoorden dat de kap in bed af ging, rustten we niet voordat we een blik hadden geworpen op het ongesluierde hoofd. Wat ik precies verwachtte, weet ik niet. In elk geval iets bijzonders. Dat was het grijze, gemilimeterde haar op het kwetsbare vogelhoofdje beslist niet. De non had veel van haar heiligheid verloren.

Om Geert Wilders moet ik altijd lachen. Hij wekt de onweerstaanbare indruk een moederskindje te zijn. Dat hij zijn haar verft, doet hij voor Haar. Ach, wat miste hij haar als ze ‘s zondags verplicht in de linker kerkbeuk zat, en hij, jongen, rechts. Verlangend keek hij naar het gebloemde hoofddoekje aan de vrouwenkant. Het nonnenkoor van de Benedictinessen zong een liedje van hunkering. Honderden nonnen herbergde dat klooster. Nu zijn er nog zestig. Alle godsdienst gaat voorbij.