Nog zes nachten slapen en dan vier ik mijn tweede bruiloft. Kriebels komen in mijn buik en bibberknieën steken de kop op. Ik had willen schrijven over iets serieuzers zoals de wereldproblematiek. Zo waren er bijvoorbeeld de slaapverwekkende miljoenennota en troonrede met de weinig spannende koopkracht modelletjes. Het dreigende faillissement van onze goedzak Marco, daar heb ik echt geen woorden voor dus boog ik me zuchtend over de voorspellingen in het jaar 2012. Extreme bezuinigingen hangen boven ons hoofd. Maar ik leef nu eenmaal in het nu, dus geen zorgen voor morgen. Vervolgens werd premier Balkenende ook nog als visieloze slapjanus betiteld tijdens een debat en toen dacht ik: Nee, hier ga ik niets over schrijven, ik hou het gewoon bij een hoogtepunt van mijn nietszeggende leventje. Mijn tweede bruiloft. En ik haal weer alles uit de kast hiervoor. Nu de datum zich bijna aandient slaap ik slecht en eet ik te weinig.
Als manlief naar voetbaltraining is werk ik stiekem nog wat verder aan de grote dag. Manlief huuh? Ja, je weet wel die waar ik ‘Ja!’ tegen zei jaren geleden en die het nog steeds bij me uithoudt ondanks al mijn rariteiten. De tweede bruiloft is dus niet bedoeld voor het trouwen van nog een man. Eén man = lief, maar twee mannen = te veel voetbalsokken wassen. En we weten allemaal, overal waar ‘te’ voor staat, dat is ongezond. Dus geen mannenharem voor mij.
Nee, ik heb het eigenlijk over een groot feest op mijn werk. De voorbereidingen zijn vergelijkbaar met een bruiloft. Uitnodigingen verstuurd, gastenlijsten klaar, check, jacquets geregeld, cateraar gebrieft, check, parkeerbeleid, bloemen, muziek, check, check, check, flitsend indrukwekkende outfit geregeld: uuuuuh?
Radeloos bekijk ik mijn kleding thuis. Genoeg om een inloopkast mee te vullen maar natuurlijk niks om aan te trekken! Wat nu?
Stiekem pas ik op zolder mijn oude trouwjurk nog een keer en daar komt de bruid, ta ta ta da.