De Posthoorn

Ik maak me zorgen over de teloorgang van het donkere hoekje. Het gaat verloren door een explosieve toename van glas. Schuifpuien en manshoge ramen zijn schering en inslag. Ik vind dat erg, liefhebber als ik altijd ben geweest van het donkere hoekje in huis. Het lijkt wel alsof er in de moderne architectuur geen animo meer voor bestaat. Een kind dat zich vandaag de dag wil terugtrekken in een donker hoekje zal het, in die van glas vergeven nieuwbouw, moeten doen met een gangkast, met alle gevaren van dien. Zo’n kind, dat de afzondering van gang- of meterkast heeft verkozen, kan zomaar worden vergeten.

Hoe vaak gebeurt het niet dat de afwezigheid op de achterbank van een groot- en of schoonouder, pas honderd kilometer na het tanken wordt opgemerkt? En dan altijd dat dilemma: teruggaan of doorrijden?
Onder een trap kun je je ook al niet meer met goed fatsoen terugtrekken. De moderne trap kent open treden en cirkelt zich in de vrije ruimte omhoog.
Zaterdag bood een makelaar een door Jan des Bouvrie ontworpen villa aan. Nou ja, Jan des Bouvrie zal de villa niet zelf hebben ontworpen, maar zijn naam hebben verleend aan het project van een wanhopige ontwikkelaar. Twee muren waren zichtbaar op de foto. Centraal stond een tot de nok reikende glazen uitstulping van anderhalf bij zes meter waarachter zich waarschijnlijk het door en door lichte trappenhuis bevond. Aan weerszijden van de monstruositeit twee schuifpuien. In de muur links zag ik twee maal twee openslaande glazen deuren.

Ik vroeg me af of de bewoners aan het ontbijt, bij het opgaan van de zon, een andere zonnebril zouden moeten dragen dan tijdens het diner met, waar je ook zat, laag invallend licht uit het westen.
En dan vergeet ik nog het probleem van het dropwater. Waar vind je in zo’n huis in godsnaam een plek duister genoeg om de inhoud van de weckfles tot wasdom te laten komen?