De Posthoorn

Een week eerder was het al begonnen met het frigide Palmpaasfeest. We liepen mee in een optocht. De paters van school zagen ons graag in een korte broek en een wit overhemdje. De meisjes in kale witte jurkjes.

Blazend op een blokfluit liepen we door de gure straten van de nieuwbouwwijk. Nog een geluk dat we floten. De andere kinderen hielden triplex constructies omhoog waarin een hard gekookt ei, een kip van brood, een sinaasappel, een snoer van pinda’s en slierten crêpepapier. Meestal begon het halverwege de palmpaasoptocht te regenen. Dat had nare gevolgen voor het crêpepapier en de kip van brood.

Doorweekt bliezen wij de blokfluit.

Daarna zongen we een lied met een onbegrijpelijke tekst.

‘Palm, palm Pasen

Ei koerei.’

Ik kan nog wakker liggen van ‘ei koerei’.

Wat is een koerei?

Op onze middelbare school heette de speelplaats ‘de cour’. Was daar het ei gevonden? Op de cour? Het erf?

En hoezo: ‘één ei is geen ei’? Waarom niet? Omdat Jezus aan het kruis gestorven is?

‘Drie ei is een Paasei’, zongen we. Maar meer dan twee eieren kregen we met Pasen echt niet. Zo breed hadden de mensen het in de jaren vijftig niet.

Op Witte Donderdag moesten we naar de ‘voetwassing’.

Dan waste de pastoor je voeten. Of liever: de voeten van je ouders. Aan mijn lijf moest ik die polonaise niet. Dat hij aan de voeten van mijn vader zat, vond ik al erg genoeg.

Ongetwijfeld was dit fetisjisme ook een gevolg van het celibaat.

Toch bleef die eeuwige paaskou het ergst.

Met kerstmis aanvaard je de vorst en de sneeuw. Sterker: we baden erom. “Heer geef ons heden onze dagelijkse sneeuw.”

Maar Pasen beloofde een warmte die nooit kwam.