Stadsblad Utrecht

Deze week ging het trainen redelijk goed, ondanks mijn pijnlijke knie. Het leek alsof de pijn zich enigszins stabiliseerde. De fysiotherapeut heeft gekeken of er iets mis was met mijn looptechniek en of mijn sportschoenen wel geschikt zijn voor mijn voeten. Ik moest oefeningen doen op de loopband, met én zonder schoenen en moest ook buiten gaan hardlopen. De fysiotherapeut liep dan hard achter mij aan, zodat hij een goed zicht kreeg op mijn loopgedrag. Er leek op het oog niets van dit alles mis te zijn, maar mijn knie werd wel ingetaped en ik kreeg het fiat om aan de Marathon te mogen meedoen. Gelukkig maar!

4 april: Laatste centrale bijeenkomst.

Op 4 april verzamelden veel Clinics lopers zich wederom in de Jaarbeurs, nu met de nodige spanning, die wel goed blijkt te zijn voor een wedstrijd. De grote Croesehal stond vol met allerlei interessante stands op gebied van sport en welzijn. We kregen van ‘onze’ Henk nog een pittige training en daarna mochten we ons storten op een heerlijke pastamaaltijd. Een groot compliment voor de koks, want velen met mij hebben hiervan echt zitten genieten. Ja……en toen mocht ik natuurlijk ook nog van ‘De Weekkrant’ mijn -met plezier verdiende- Brooks schoenen gaan halen. Ik trof in de stand van Aart Stigter nog een medeschrijfstertje, namelijk Anna Maayaa Meijs. We hebben allebei een paar mooie Brooks sportschoenen uitgezocht en mijn dag kon niet meer stuk!

5 april: Marathon Utrecht!

Eindelijk dé grote dag vandaag, de Grand Finale. Ik heb vanmorgen als Paasontbijt pannenkoeken met stroop zitten smullen, want volgens Henk zijn deze koolhydraten erg goed als je een marathon gaat lopen. Nou ja, marathon….oké, een stukje daarvan dan. Toen ik in Utrecht arriveerde, hing er al een gezellige sfeer. De 10 km hardlopers waren inmiddels al gestart en zij werden door duizenden mensen langs het traject toegejuicht en aangemoedigd. Daarna finishten de hele marathonlopers en vervolgens startten daarna duizenden enthousiastelingen de 21 km hardlooproute. Wat een feest! 

Eindelijk mochten wij -de 5 km hardlopers- in de startblokken. Vooral heel veel dames zag ik om me heen. Het weer was prima, een beetje fris, maar om te lopen ideaal. Het kickt enorm om met zoveel medelopers je einddoel te willen gaan halen. Natuurlijk wil je niet opgeven, je leeft hier al maanden naar toe en je wilt graag je inspanningen bevestigd zien door de eindstreep te halen. En ik heb het gehaald! Een groot geluksgevoel maakte zich van mij meester. Wat geeft dit een voldoening. Wauw, dit is het zeker waard geweest. Nu lekker door gaan met trainen en wie weet volgend jaar de 10 kilometer?