Stadsblad Utrecht

Dit is alweer mijn laatste column. Ik vind het wel jammer dat het schrijven nu stopt. En dan die prachtige hardloopschoenen die we als schrijvers mochten uitzoeken…. ze staan te pronken op mijn kamer. Jammer dat we ze nog niet aan mochten tijdens de wedstrijd. Na 10 weken trainen ligt de wedstrijd ligt al weer achter ons.

Ik had er vanochtend erg veel zin in. Ik was totaal niet zenuwachtig, ik was er gewoon echt klaar voor. We stapten met alle tips in ons hoofd de tram in. Vlak voor dat we aankwamen had ik opeens geen zin meer en ging ik het liefst gewoon weer naar huis, maar dat kon natuurlijk niet, want ik had er zo hard voor getraind.

We hadden met onze trainster Brit, van de clinics, afgesproken dat we samen gingen warming-uppen. Met ons groepje begon de warming-up. Dit werd gezien door een aantal voorbijgangers en na een tijdje waren we met veel meer enthousiastelingen onze oefeningen aan het doen. Toen ik klaar was met de warming-up, zag ik de wedstrijd al wat meer zitten en begon ik er weer zin in te krijgen.

We gingen in het vak staan waar we zouden starten. Mijn oom en tante kwamen nog even kijken. Het viel me tegen dat we na het horen van het startsignaal niet gelijk konden beginnen met hardlopen. We waren met zovelen dat je niet echt kon rennen. Pas toen we langs de startboog waren kon je wat harder gaan lopen. In het begin haalden heel veel mensen ons in, want mijn vader zorgde ervoor dat we niet te hard zouden starten.

We hadden nog niet zo heel lang gelopen toen ik merkte dat om ons heen niet zo heel veel mensen meer liepen. Ik zag er nog maar een stuk of 30/40, de rest was vooruit gesneld. We liepen rustig op ons eigen tempo door. We kwamen ook een gehandicapte meneer tegen, ik vond het super knap dat hij ook mee liep.

Na de eerste kilometer begonnen we mensen in te halen. Ik vond dat wel prettig, want dan heb je weer een beetje gevoel dat je niet de slechtste bent. We kwamen ook best veel mensen van ons loopgroepje tegen, daar praatten we even mee en dan liepen we weer verder.

Wij hadden volgens mij net de 2^e kilometer gehad toen we onze hardloop trainer aan de andere kant van het parcour samen met zijn zoon ons tegemoet zagen lopen. Ik vond dat echt knap, want die liepen echt super hard. Wij liepen nog steeds in ons eigen tempo, maar we hadden wel al wat versneld.

Tussen de 3^e en de 4^e kilometer had ik even een dipje, want ik had totaal geen zin meer en had echt zo iets van waar ben ik aan begonnen. Mijn vader vroeg me of ik wilde versnellen, maar ik had toen echt zo iets van dat houd ik dan niet vol en dan haal ik de finish nooit. Op een gegeven moment haalde de eerste mensen van de 21 kilometer ons in. Die renden zo hard.

Na de 4^e kilometer gingen we wel versnellen. Ik dacht: ‘Wat kan die laatste kilometer me ook schelen.’ We haalden nu best veel mensen in. Heel veel mensen die ik inhaalde moedigden me ook aan. Toen ik dan eindelijk de finish zag wist ik niet hoe snel ik er naar toe moest. Ik maakte toen snel nog even een sprintje. Direct na de finish stond mijn trainer Florian op me te wachten. Hij was trots op me.

Toen ik over de finish was zag ik dat op het bord de tijd 1.20.00 stond. Ik schrok me dood. Had ik er een uur over gedaan? Gelukkig bleek dat de tijd van de 21 km te zijn. Mijn tijd was uiteindelijk 00.33.14 en die van mijn vader 00.33.16. Ik ben er trots op dat:

ik de hele 5 km hard heb gelopen zonder te wandelen, en dat ik het in die tijd heb gedaan, want ik had gedacht dat ik er 45 minuten over zou doen met af en toe wandelen. En dat ik het toch maar weer voor elkaar heb gekregen om niet ergens tijdens die 10 weken af te haken.

Op naar de volgende wedstrijd