De Posthoorn

Het is volgens de gangbare definities geen ramp, maar Aura was knap ongelukkig toen ik haar kwam weghalen uit een nieuwbouw hotel aan de rand van Amserdam. Nooit eerder heb ik me zo duidelijk de macht van de nieuwe communicatiemiddelen gerealiseerd.

Toen Aura merkte dat haar oponthoud langer zou gaan duren dan de normale vertragingen van het internationale vliegverkeer, zette ze via haar laptop een berichtje op Facebook, een plek op het internet waar vrienden en vriendinnen elkaar van hun lotgevallen op de hoogte houden.

“Ik ben OK, maar gestrand in Amsterdam”, luidde haar mededeling. Mijn in Vancouver studerende dochter las het en stuurde een sms dat ik haar moest skypen. Aura was een jaar lang een van haar huisgenotes geweest in Edinburgh, samen met een Japans en een Grieks meisje: vriendschappen voor het leven.

Als ik geen kind had gehad, zou ik echt niet weten wat ‘skypen’ was, laat staan dat ik het zou kunnen. Nu ging achter mijn computer zitten, zette het Skype-programma aan, klikte op de telefoonknop en het videosymbool en sprak twee seconden later via het beeldscherm met mijn dochter.

“Pap, je moet Aura uit haar hotel halen. Ze is overstuur, haar moeder in Boston is ook  overstuur en ik heb haar gemaild dat ze op mijn kamer mag slapen. Hier is haar mobiele nummer.”

Een half uur later zat Aura bij ons in de kamer bij te komen. Over twee dagen gaat ze weer weg. Haar ijshockey teamgenoot Sam, zelf gestrand in Helsinki, heeft voor haar via het internet een bootticket geregeld van Rotterdam naar Hull. Dan nog een uur of drie in de trein en ze is thuis.