De Posthoorn

Nu zijn er geloof ik geen hoorspelen meer wat jammer is. Vroeger had je een schare aan hoorspelacteurs die voor het klassieke toneel misschien net tekort schoten, wier namen een sfeer van glamour opriepen zonder dat iemand ze ooit had gezien. Ik noem: Cees Laseur, Fé Sciarone, Dogi Rugani, Jan Borkus, Eva Janssen, Trudy Libosan en Donald de Marcas. Ze hadden een stem dus bestonden ze.

Tegenwoordig maak ik wel eens deel uit van het ‘Sportforum’, een praatprogramma op zaterdagmiddag dat wordt uitgezonden door Radio 1. Tijdens de uitzending komt af en toe een nieuwslezer binnen, die tussen mij en de presentator op een stoel achter de microfoon gaat zitten. Ik zou hem kunnen aanraken. Hij legt een papiertje neer, wacht op zijn tune en leest het nieuws.

De luisteraars hebben een beeld van hem waarvan hij zich niet bewust is. Als ik thuis was zou ik denken: de nieuwslezer is een man van rond de veertig jaar. Hij draagt een donker kostuum en een zorgvuldig gestrikte das. Hij heeft drie kinderen bij een leuke, nette vrouw met hobby’s. Aan zijn huis, type doorzon, grenzen een voor- en een achtertuin. In de achtertuin staat een groen geschilderd schuurtje met een werkbank erin. ’s Zomers gaat de nieuwslezer in zijn Peugeot stationwagen drie weken met vakantie naar Frankrijk. Voor de kinderen staan ze op campings en elk jaar bezoeken ze vrienden die een huisje in Auvergne hebben.

Dat zou ik denken als naast me niet die jongen zat in zijn vale t-shirt en een spijkerbroek. De nieuwslezer is een werkstudent.