De Posthoorn

Gisteren fietste ik door de grachtengordel. Ik had het beter niet kunnen doen. Huurfietsers en slenterende toeristen maakten de grachtengordel tot een levensgevaarlijk gebied. Ze weten de weg niet, kunnen niet fietsen, lopen over fietspaden en fietsen over stoepen. Bellen heeft geen zin. Japanners denken dat het geluid van een fietsbel onderdeel uitmaakt van een Nederlands begroetingsritueel. Ze glimlachen, buigen naar de beller en gaan niet opzij. Ze genieten van een Werelderfgoed.

Dit is de week van de Gay Pride. Het onderdeel Gay Parade is iets met boten en homo’s. Als het warm is hebben de homo’s weinig kleren aan. Uitgelaten maken ze gebruik van het Werelderfgoed.

Is het alweer drie weken geleden dat het nieuwste Werelderfgoed een podium bood aan  verliezende voetballers die werden toegeluicht door honderdduizenden in oranje gehulde carnavalsvierders? Ik zag het op de televisie en dacht: als de voordracht van de Nederlandse regering wordt gehonoreerd en de grachtengordel wordt over drie weken benoemd tot Werelderfgoed, moeten we er dan niet zorgvuldiger mee omgaan? In Venetië bijvoorbeeld, ook een Werelderfgoed, is het verboden om met ontbloot bovenlijf rond te lopen. Dat maakt een Werelderfgoed er een stuk aantrekkelijker op. Is het geen goed idee om alle homo’s en voetbalfans die hun designer en Zeeman t-shirts hebben uitgetrokken, onmiddellijk een bekeuring te geven? Ik moet overigens geen voetbalfans zeggen, maar Oranjefans want met voetballen hadden de gebeurtenissen in Zuid-Afrika natuurlijk niks te maken.  

Ook zouden we de Werelderfgoederen bij toerbeurt het voorrecht moeten gunnen plaats te bieden aan Gay Parades en huldigingen van Oranje. Dat het verliezende Nederlands elftal over twee jaar over Werelderfgoed de Waddenzee vaart, toegejuicht vanaf Vlieland door honderduizenden uitzinnige fans.

En de Gay Parade naar Werelderfgoed Schokland.