De Posthoorn

“Neem een glas rosé”, zei hij.

“Die is op”, zei ik.

“Haal een nieuwe fles. Staat in de koelkast. Ik kan mijn vuur niet alleen laten”, zei hij.

Vuur? Ik zag alleen maar rook. De volgende dag had je hoofd- en maagpijn.

Dus toen mijn vrouw thuiskwam met een grote doos waarop de afbeelding van een barbecue, koos ik meteen het hazenpad.

“Wacht! Deze barbecue doet het wel. Het wordt gegearandeerd. Lees maar”, riep ze.

Maar eerst moest de nieuwe barbecue in elkaar worden gezet.

“Help je mee met installeren?” vroeg mijn vrouw. Ik voelde me een veroordeelde die zijn eigen galg moest oprichten. Mijn vrouw las de gebruiksaanwijzing.

“Eerst de poten”, zei ze. Er waren twee korte en een lange poot.

“Waarom?” vroeg ik.

“Omdat aan de korte poten wielen komen. Dat maakt ze even lang als de derde poot”, zei ze. Op de een of andere manier wist ze de wielen aan de poten te bevestigen. Daarna klemde ze een soort aluminium asbak tussen de poten op klemmetjes van ijzerdraad.

“Nu gaan we de bak op de poten zetten”, zei ze. Ik moest het een en ander vasthouden en zij schroefde.

“Shit, het handvat zit aan de verkeerde kant”, zei ze. Het handvat moest boven de lange poot. Bij ons hing het boven een wiel, alsof het stuur aan de zijkant van een fiets zat.

“Zo kan hij niet rijden. Uit elkaar halen. Eerst de klemmetjes los, dan de asbak er tussenuit trekken, dan de drie poten los en opnieuw beginnen”, zei mijn vrouw.

“Ik heb geen zin meer”, zei ik. Mijn vrouw haalde een grote, zware barbecuevork uit de doos en keek er pijnzend naar.

“Ik heb alweer zin”, zei ik.