Barneveld Vandaag

BARNEVELD - “Het is een beetje de school van de ARP”, geeft Troost als verklaring. “Als de overheid of de kerk je vraagt, moet je goede argumenten hebben om te weigeren.” Volgens Troost heeft het CDA het ook ‘slim gespeeld’. “Ik wilde natuurlijk wel iets doen na mijn pensionering. Iets maatschappelijks. Toen kwam Arnold van Horssen met iets ‘maatschappelijks’…”
Het wethouderschap is wel iets vasters dan Troost zich had voorgesteld, maar een vriend, die zelf wethouder was, vond het wel iets voor hem en… het is per slot van rekening dichtbij huis. “Ik ben nu twintig minuten met de fiets onderweg in plaats van dat ik zestig- tot zeventigduizend kilometer per jaar in de auto zit. Ik luister nu met plezier naar de verkeersinformatie”, zegt hij met een grijns.Troost was directeur van Holec, deed ervaring met de Haagse politiek op als algemeen directeur van Arbeidsvoorziening Nederland en gaf tot slot leiding aan Woonzorg Nederland. Al met al is hij niet bang voor ‘de politiek’. “In het bedrijfsleven moet je ook rekening houden met verschillende argumenten en in de gemeenteraad heb je – als het goed is – toch een gemeenschappelijk doel: het belang van Barneveld en haar burgers. Het is een kwestie van beargumenteren.” Zijn eerste gesprekken als wethouder heeft Troost dan ook met de oppositie gevoerd. “De oppositie houdt je scherp; je achter een coalitie verschuilen is te gemakkelijk.”

Cadeautje

Eigenlijk zou Troost de volledige portefeuille van Gerrit Tijmensen overnemen, maar tijdens de coalitiegesprekken is besloten om de portefeuilles anders te verdelen. “Zó namelijk, dat je elkaar bijvoorbeeld altijd nodig hebt in plaats van dat ieder voor zich werkt. Dat vind ik wel sterk. En bovendien vind ik het heel erg leuk om naast de ‘harde’ portefeuille ook jeugd en ouderen te doen.”
Daarnaast vindt Troost het een prachtige uitdaging om in nieuwe dingen te stappen, die je nog niet kent. “Dat beschouw ik als een cadeautje op 61-jarige leeftijd.”
De lopende kwesties kent hij vanuit het plaatselijk CDA-bestuur en de kranten. “Dat parkeren van de leden van de SWOB in de Veluwehal, dat gaan we oplossen”, zegt hij. Verder heeft hij een warm hart voor de herbouw van het historische station. “Dat valt onder het Centrumplan, heb ik bedacht.”
De parkeergarage onder de Kapteijnstraat is ook een erfenis, maar die is voor collega Hans van Daalen. Maar Troost vindt het probleem wel relatief. “Ik kan hier als Voorthuizenaar altijd makkelijk parkeren.”

Zonder finish

In Voorthuizen woont hij sinds 2001, maar daar kwam hij sinds 1967 al, want hij is getrouwd met “een meisje uit Voorthuizen.” De andere dorpen kent hij van familiebezoek en fietstochtjes. Hij was ook actief betrokken bij de discussie over de groei van Barneveld. “Ik heb – niet wetend, dat ik wethouder zou worden -voorgesteld om de rondweg om Kootwijkerbroek heen bij Stroe op de A1 aan te sluiten. Ik weet niet of ze daar in Kootwijkerbroek en Stroe blij mee zouden zijn, maar mij leek dat op de kaart kijkend beter.”
Het valt Troost op, dat Barneveld niet alleen ambities heeft, “maar ze die ook waarmaken.” ‘Ze’? “Ja, ‘we’ dus nu.”
Gevraagd, waar hij over vier jaar hoopt te staan, noemt de nieuwe wethouder Voorthuizen-Zuid, de tunnel onder het station en Harselaar-Zuid. En bij de WMO (Wet maatschappelijke ondersteuning) hoop ik tot de vijftien beste gemeenten te behoren. Ik hoop ook dat we de voorzieningen ten minste op dit niveau kunnen handhaven.”
Het openbaar bestuur blijft volgens Troost “natuurlijk altijd een wedstrijd zonder finish. Een gemeente is nooit af.”