De Posthoorn

Een paar jaar later was het pep. Een vriend van me had een oom met een apotheek. Daar haalde hij zuivere amfetamine vandaan.

Veel mensen gebruikten aan het begin van de jaren zeventig LSD. Sommigen zag je knettergek worden. Ik ben er nooit aan begonnen.

Aan het eind van dat decennium kwam er cocaïne in omloop. De depressie na afloop van de roes was zo ellendig, dat ik het bij een paar keer heb gelaten. Aan coke heb ik mensen kapot zien gaan. Soms pas na een jaar of dertig van ‘recreatief gebruik’ maar kapot gingen ze.

Zaterdag las ik een interview met de vrouw van de hoofdredacteur van de Volkskrant. Op een vraag naar haar drugsgebruik zei ze: “Af en toe een lijntje coke, daar laat ik het nu bij.” Ik stond paf. De vrouw heeft drie kinderen.

“De helft van de mensen die ik ken, snuift wel eens een lijntje.”

O ja? De hoofdredacteur zelf ook?

“Het maakt je energieker, leuker in gezelschap en scherpzinniger in de conversatie. Als je kinderen moet opvoeden, heb je dat af en toe nodig.”

Het probleem van die snuivers is dat ze denken leuker en scherpzinniger te worden,

terwijl wij allemaal denken: wegwezen jongens, moet je die ogen op steeltjes zien, daar zit weer minstens een gram in. Wat er allemaal aan geblaat uit komt wil je echt niet horen. Een cokesnuiver staat bijna altijd alleen, of met andere cokesnuivers. En maar geestig en scherpzinnig uit de hoek komen met zijn allen.

Een cokesnuiver wordt hard, humorloos en egocentrisch.

Wanneer het een grap is van Sylvia Witteman dat haar snuiven ‘fijn is voor de kinderen’, is het de grap van een gebruiker.

Cokesnuivende moeders: lekkere cover voor het magazine van de Volkskrant.

Olijk kijkende hoofdpersoon op de foto.

Kop: ‘Wat strooit Sylvia op de oliebollen met Oudjaar’?