De Posthoorn

Om Maria en Jozef, de os en de ezel en de kribbe beter te kunnen zien had mijn vader aan de binnenkant van de stal een poppenhuislampje gemonteerd. De batterij lag verborgen onder het stro. Als je het licht in de kamer uitdeed, was de kerststal op zijn best. 

We hadden vijf schapen en twee herders. Drie koningen bogen diep met hun wierook mirre ende goud. Dat waren de mooiste beelden. Urenlang kon ik op mijn buik voor de stal liggen en mijn fantasie de vrije loop laten.

Een paar jaar later werd aan de installatie ‘rotspapier’ toegevoegd, dat over stapels boeken van verschillende hoogte rond de stal werd gedrapeerd. De herders en hun kudde trokken zich terug in de heuvels. Het terrein werd groter.

Pakweg eind jaren vijftig deden plastic indianen en ridders hun intrede. Op eerste kerstdag mocht het niet, maar zodra het heilige van de kerst af was werd de stal het centrum van een speelterrein van anachronismen. Mijn broer en ik speelden op onze buik liggend een kerstfeest van moord en doodslag. Ten slotte lagen er zelfs rails van Fleischmann rond de kribbe en zoefden er locomotieven en wagons rond het kerstkind.

Iedereen lag op zijn buik. Naar het Kerstcircus van Billy Smart keken we ook liggend op onze buik. Evenals naar Circus Strassburger en naar het Jaaroverzicht van de sport. Wordt er tegenwoordig nog wel eens op de buik gelegen? Ik kan het kinderen van harte aanbevelen. Vooropgesteld natuurlijk dat je liggend op je buik een spelcomputer kunt bedienen.

Een groot voordeel van het op de buik liggen was dat we naar de traditionele kerstruzies van de volwassenen konden luisteren zonder er deel van uit te maken. Dichtbij en toch veraf, net als de herders in het veld.