Stadsblad Utrecht

Zaterdagmorgen 23 januari, een koude morgen start met twijfel. Ga ik wel of niet deelnemen aan dé Weekkrant Loopclinic? Keuze is moeilijk, op de fiets naar de jaarbeurs of met de auto naar een zaalvoetbaltoernooi van mijn zoon. Het gevoel zegt ga lekker met de auto en geniet in een warme hal van het spel van je zoon, maar het verstand wint het uiteindelijk (denk ik) van het gevoel. Bij het eerste gedeelte van de bijeenkomst (inschrijving en presentatie van loophulpmiddelen) dwalen mijn gedachten nog af naar het voetbal, maar gaande weg wordt ik net als al die andere lotgenoten die gaan deelnemen aan de Jaarbeurs Utrecht Marathon enthousiast gemaakt. Al snel wordt duidelijk dat ik de afgelopen 2 jaar verkeerd heb getraind. Als ik ging hardlopen, bedacht ik een rondje, (variërend van klein tot groot) en probeerde die zo hard mogelijk te lopen. Variatie in looptempo is het sleutelwoord, én zoals een collega me ooit al eens had proberen duidelijk te maken; “één keer in de week hardlopen is geen opbouwen, maar afbouwen” het ziet ernaar uit dat hij gelijk krijgt. Afgelopen week het schema gestart en trouw gevolgd. 1x60 minuten duurloop, en 1x75 minuten lange langzame duurloop. Zoals Aart Stigter het al bij de Loopclinic verwoorde, bij de lange langzame duurloop denkt iedereen die je ziet lopen; Hé daar gaat een beginner. (en gelijk hebben ze). Deze week er weer tegenaan, met onder andere Zaterdag de loopband en spinningmarathon. Voor iedereen die mijn Roparunteam een warm hart toedraagt: kom ook bewegen voor het goede doel. Ga naarwww.roparun-diak.nl en schrijf je in voor een uurtje hardlopen of spinning. En mijn zoon? Die won het voetbaltoernooi.