DEN HAAG/KABOEL - "Als de kinderen een glimlach op hun gezicht hebben, dan weet je weer waarom je alles hebt achtergelaten." Hagenaar Frank Velthuizen (37) heeft sinds 2005 op verschillende plekken in de wereld gewerkt voor War Child. Een organisatie die zich richt op het helpen van kinderen in (voormalige) oorlogsgebieden. Velthuizen woont en werkt nu ruim een jaar in Kaboel, de hoofdstad van Afghanistan. Een land dat al dertig jaar in oorlog is. War Child werkt in Afghanistan samen met vier lokale partnerorganisaties en geeft hen trainingen over het omgaan met kinderen. Samen met deze lokale organisaties zetten Velthuizen en zijn collega's lesprogramma's op. Eén daarvan is de training Vredesopbouw. Met handpoppen en storyboeken leren ze de kinderen hoe je met elkaar om moet gaan. Dit laatste is volgens Velthuizen een belangrijk aspect voor vrede. "Als je vrede wilt op lange termijn, moet je eerst leren hoe je vreedzaam met elkaar moet omgaan in je eigen gemeenschap." De samenwerking met lokale partners is cruciaal: “Door kennisoverdracht maak je de programma’s duurzaam. Ook staan lokale medewerkers dichter bij de lokale cultuur en spreken ze de taal. Er wordt hier vooral Perzisch gesproken." Naast de training Vredesopbouw wordt er ook op andere manieren aandacht besteed aan kinderen in oorlogsgebieden. Zo is er een circus workshop en krijgen jongens en meisjes de kans hun mening te uiten. “Zo kunnen ze zelf oplossingen aandragen voor problemen in de gemeenschap.” Er wordt ook gemeten of de trainingen effect hebben gehad. "Dit doen we bijvoorbeeld aan de hand van een speciale groepdiscussie vooraf en achteraf nog een keer." Beide situaties worden dan met elkaar vergeleken. "De creatieve aanpak van War Child is heel uniek als je het vergelijkt met andere goede doelen, omdat wij ons als enige specifiek richten op kinderen in oorlogsgebieden ", aldus Velthuizen." Het werken in Afghanistan is niet zonder gevaar. "Ik ben me heel bewust van de risico's. Ik ga niet heel stoer lopen zeggen dat als ik een bom hoor, het me niets doet. Maar je gaat wel relativeren." Heimwee heeft hij niet, wel verlangt Velthuizen naar zijn vrijheid. "Die is hier beperkt. Af en toe wil je wel eens sporten, lekker buiten fietsen of de kroeg in, maar alcohol is hier verboden." Iets anders doen komt niet in hem op. "Ik ben al veertien jaar actief in het veld. Sterker nog, het voelt vaak niet eens als werk."