Stadsblad Utrecht

"Ik ga niet over één nacht ijs", hoor ik mezelf nog zeggen vóór aanvang van mijn loopcarrière. Nou, die provocatie hebben de weergoden ter harte genomen, want de centimerdikke laag verijste sneeuw die zich gedurende de voorgaande nachten op de trottoirs heeft afgezet, vormt een risicovolle handicap bij het ontwikkelen van onze elementaire looptechniek. Op zoek naar de eigen cadans, waarop Renate in haar instructies hamert, probeer ik gelijke tred te houden met de vierkwarts beat van de mijn trommelvliezen tartende muzikale potpourri. Vanwege het voortdurend wegslippen kom ik evenwel niet verder dan een asynchroon tegenarrangement, dat de kenner van polyritmiek virtuoos zal ogen, maar voor de gemiddelde observeerder doorgaat voor een matige variant op de legendarische funny walks van Monty Python.
Gelukkig hebben de beste stuurlui zich met bier, chips en afstandsbediening verschanst in hun warme huiskamers, en zijn de enige getuigen van onze verrichtingen de her en der in voortuinen opgetrokken sneeuwpoppen, die ons met scheefgetrokken grijns maar zonder enige vooringenomenheid aangapen. Zulk onbevangen publiek zullen we nog node missen tijdens onze prestatie op tweede paasdag.