De Veluwepost

Door Willem Straatman
Over de liefde voor een oude Austin…
Na wat glaswerk in de container te hebben gedumpt draaide ik mijn auto de Treubstraat in. Een moment later leek mijn hart even stil te staan...ik stond plotseling oog in oog met een oude liefde. Niet het lieflijke vriendinnetje dat ik lang geleden inderdaad in deze straat had. Nee… het was een oude Austin 2200 zescilinder waar mijn oog op viel. Met een dergelijke auto had ik ruim 35 jaar geleden een affaire van enkele jaren. Dezelfde donkerrode kleur en bijna hetzelfde kenteken.
Geen vlees en bloed, maar o wat ik vond die auto mooi. Een wat hoekige stoere wagen met een mooie aansprekende grille. Een notenhouten dashboard, dat werd opgesierd door prachtige Smith klokken, een rood leerachtig interieur en een stille motor. Als de wagen stationair liep hoorde je het klokje in het dashboard tikken.
Ik was zo geïmponeerd door deze auto, dat ik hij min of meer de meetlat werd voor elke andere auto die ik later kocht. Zo reed ik in de loop der jaren enkele Triumphs Dolomite, een Rover 2200 en sinds 10 jaar een Rover 75. Daarbij zal het wel blijven, want de Rover fabriek is ongeveer vijf jaar geleden failliet gegaan. Een lot dat veel Engelse merken eerder trof. Denk maar eens aan Austin, Morris, Triumph, Hillman, Humber, Wolseley, Riley en ga nog maar even door. Vaak eigenzinnige nogal conservatieve auto’s .
Ik kan me dan ook heel goed voorstellen hoe de rijders van een Saab zich moeten hebben gevoeld toen dit merk onlangs dreigde te verdwijnen. Om maar te zwijgen over de miljoenen fans van de Lelijke Eend, de Snoek en de oorspronkelijke Kever. Alleen die koosnamen geven al aan hoe mensen verknocht kunnen zijn aan hun auto.
Andere mensen haten auto’s en ook daar is wat voor te zeggen. De problemen zijn bekend. Maar diezelfde auto is onmisbaar voor de economie. Ik heb bepaalde auto’s altijd mooi gevonden. Zo herinner ik me dat meneer Elferich die pedel aan de Landbouwhogeschool was en bij ons in de Crocusstraat woonde ooit een Citroen Traction Avant had. Het was de eerste auto in onze straat en de kinderen uit de buurt mochten een rondje meerijden. Wat een sensatie was dat. De doktersauto werd deze Citroen ook wel genoemd. Niet voor niets want ook in Wageningen reden diverse huisartsen in een dergelijke wagen.
Een auto is maar een koud ding. Maar toch…die oude Austin 2200 in de Treubstraat gaf me een heel warm gevoel. Ik hoop dat hij nog lang op de weg blijft.