De Nieuwsbode Heuvelrug

Fred Stuger uit Maarn is zijn hele leven muzikant. In 1973 ontving hij een gouden plaat genaamd When stones are rolling. Zijn carrière begon verrassend. “Met nog maar één gulden op zak ging ik in Texel op zoek naar werk als muzikant,” vertelt de saxofonist vanuit zijn werkruimte in Driebergen. “Ik móest wat verdienen, anders kon ik niet met de boot terug. Er speelde een band voor honderd gulden per avond in een café en ik vroeg of ik mee kon spelen. Dat mocht.
Nadat ik een dag of drie meespeelde kon ik blijven en zo rolde ik de muziek in.”
De muzikant liep nooit naast zijn schoenen toen hij een gouden plaat kreeg, want volgens hem is succes hebben niet zaligmakend en hij noemt het trieste leven van André Hazes, Arne Jansen en Rex Gildo als voorbeeld. “Op mijn zeventiende al kreeg ik een contract bij een Amerikaans legerkamp in Frankrijk en speelde ik een maand lang iedere avond tot ik achttien werd en zelf het leger in moest.
Later trok ik met collega-muzikant John Russel uit Driebergen nog vijf jaar door Duitsland om saxofoon te spelen. Muziek maken is fijn, maar altijd optreden niet. Toen ik jonger was had ik moeite met het jachtige leven en het roken, drinken en slechte eten. Later ging ik gezonder leven.“
De muzikant zegt dat het tijdens optredens vaak niet gaat om de muziek. “Het gaat juist om de emotie die je oproept. Vijftien procent van ieder mens bestaat uit opleiding en vaardigheden en de hoofdmoot is je personality.”