De Posthoorn

Zo vaak gaan mijn vrouw en ik niet naar de film. Daar is een reden voor: mijn vrouw pikt niks. Ze is niet van plan haar duurbetaalde plezier te laten vergallen door overlast. Juist  dat laatste vind je in de bioscoop in overvloed.

Ik heb het niet over de muizen in Tuschinsky. Deze bioscoop in Amsterdam trekt al jaren meer muizen dan bezoekers. Niet dat het er slecht gaat. Menig voorstelling is uitverkocht. Tegen de explosieve groei van de muizenbevolking echter is geen kaskraker opgewassen. De permanente aanvoer van popcorn heeft voor een ijzersterk muizenras gezorgd, resistent tegen het zwaarste gif.

“Je bemoeit je niet met de andere bioscoopbezoekers, hoor je?” zei ik.

“In principe niet”, zei ze. De laatste keer dat we naar de film gingen, zaten voor ons een moeder en haar vierjarige dochter. Het meisje was in de ‘waarom’-fase.

Bij een scene waarin tien gehangenen zachtjes heen en weer bungelden in de wind, vroeg het meisje: “Waarom doen die mensen dat, mama? Waarom doen die mensen dat?”

Mijn vrouw tikte de moeder op haar schouder en zei: “Ik denk dat u met haar beter naar Bambi kunt gaan.” Ik hoef hier niet uit te leggen dat moeders niet van kritiek op hun kinderen houden. En omdat mijn vrouw niet van overlast houdt leidde dit tot van alles en nog wat, behalve rust.

Dit keer gingen we naar de nieuwe film van de Coen broers.

“Kunt u deze jas ergens anders hangen?” vroeg mijn vrouw.

“Als je nou een beetje door eet, hebben we zo kort mogelijk last van het kraken”, zei ze tegen de naast haar zittende puber met een gezinspak paprika chips op zijn schoot.

“De stank nemen we dan maar voor lief”, zei ze.

Schuin voor haar zaten twee kale, getatoeëerde mannen die pijpjes Heineken dronken.

“Mag ik u vast vragen de flesjes rechtop te zetten als u ze op heeft. Anders rollen ze de hele zaal door en missen we een deel van de dialoog”, zei ze.

Voorin de zaal waren acht Marokkaanse jongens aan het bellen.

Mijn vrouw stond op.