Stadsblad Utrecht

Nou loop ik ineens een hele week achter op het schema. Vorige week kwam ik door die koortsdagen pas zaterdagochtend aan het tweede loopje toe en wilde de derde training zondag laat doen. Dat leek me genoeg tussenruimte.
Maar aan het eind van het eerste loopje stak een scherpe koppijn op die in de wandelminuten niet zakte. Dit voelde absoluut niet goed, dus maar niet verder gegaan in het donker langs de stille Bilthovense lanen waar ik graag loop. Runnersworld meldt op internet streng dat in zo’n geval éérst de huisarts moet worden bezocht. Echt? Maandag verhinderden werkverplichtingen elders zo’n bezoekje. Dinsdag trof ik een paramedicus die mijn bloeddruk meermaals opnam, en we kwamen niet verder dan 130/90. Nou, dat vonden we samen niet dramatisch genoeg voor een afspraak bij de huisarts.
Woensdagavond sneeuwde het hevig, dus weer naar die leuke sportschool (zie foto), en alsnog die derde training van week 2 gedaan. Ging prima. Renate zat per ongeluk in een ander trainingsjasje, maar haar mantra’s zijn bekend: goed zo, hou vol, nog maar één minuut! Zoek je eigen tempo, blijf goed rechtop lopen, blijf in je ritme!  Dus die mompelde ik zelf in mijn hoofd. De diverse minuten bijhouden kan zo makkelijk op het display van de loopband dat ik haar dáár niet voor nodig had.
Vrijdag, zaterdag en zondag is die sportzaal niet open. En het was wéér glad, zodat ik vrijdagavond na het werk niet buiten durfde te lopen in het donker. Zaterdag had ik overdag wel tijd, maar dat ben ik meteen vergeten toen onverwachts dochter Marije met kleindochters Eva (6) en Saartje (2,5 maanden) een dagje hier kwam doorbrengen! Eva bleef slapen, en ‘s avonds durfde ik alweer niet in die gladdigheid er nog op uit te gaan. Zondagmiddag dan, nadat ik Eva in Amsterdam naar huis had gebracht? Had het verdorie wéér hevig gesneeuwd! En ik was moe….
Maandag als de wiedeweerga weer naar dat sportzaaltje om alsnog week 3 te beginnen.