Deze week was niet de beste. Al trainend dacht ik vanzelf ook een paar kilo lichter te worden, maar vanzelf bestaat niet in dit soort zaken. Niet dat ik zwaar ben, maar met een lichte bouw vertalen enkele kilo’s teveel zich snel tot een bierbuik. Als je er in gedachten mee bezig bent dan voel je die buik ook steeds.
Het lopen zelf ging ook wat minder. Ook deze week was er weer één saaie training op de loopband, en wat ik de vorige week spelend deed deed ik nu ploeterend.
Zaterdag was ik een vriendin gaan helpen met verhuizen, dus ik kon helaas niet naar de gezamenlijke training in Utrecht. En zondag moest ik alsnog de laatste training van de week doen. Duurloop. Het was mistig en een rijtje bomen aan de kant van de weg was wit berijpt. Stille atmosfeer, een trein in de verte hoor ik wel maar zie ik niet. Fijn om buiten te zijn, en het gaat goed.
Wel heb ik op de dag ná iedere training een terugkerend pijntje: spierpijn in mijn buik, wie had dat gedacht. Totnutoe kan ik de volgende dag dan toch weer probleemloos lopen, maar ik heb besloten dat ik even bij een fysiotherapeut langs ga voor advies.