De Posthoorn

“Ik heb het zo koud, pap”, zei ze.

“Zullen we weggaan?” vroeg ik.

“Natuurlijk niet, maar mijn voeten doen zó’n pijn”, zei ze.

“Als ze zwart worden, moeten ze eraf”, zei ik. Mijn dochter woont voor een jaar in Canada en was tien dagen thuis. We hebben haar nauwelijks gezien, zo druk had ze het met het onderhouden van haar vriendschappen. Omdat ze haar handschoenen thuis had laten liggen, mocht ik af en toe haar handen warmen. De Italianen vóór ons, achter ons stonden ook Italianen, de voertaal in die rij wás Italiaans, hadden hotdogs gehaald in het koek-en-zoopie op de hoek van de Jan Luijkenstraat. We moesten lachen om de kwak mayonaise erop en de onhandigheid waarmee de Italianen er omheen probeerden te eten. Een meisje van het Rijksmuseum deelde plastic bekertjes uit met dampende chocolademelk. Later zou ik het in de krant lezen: ‘Rijksmuseum verstrekt chocolademelk aan kleumende mensen wachtend op Avercamp’.

“Hoe lang staan we nu?” vroeg ze.

“Anderhalf uur”, zei ik. Nog een meter of twintig, dan waren we binnen. Een half uur later was het zo ver. Mijn dochter, die het boek ‘De Stomme van Kampen’ door Thea Beckman over het leven van de schilder een keer of tien heeft gelezen, tuurde opgetogen naar de prachtige ijstaferelen. Ze wees me op de galgen waaraan gehangenen bungelden in de wind, op poepende mensen aan de randen van het schilderij, op het gebrek aan onderscheid op het ijs tussen arm en rijk, op kolf spelende mannen, op priksleeënde kinderen, op een door het ijs gezakte man, op een gevallen vrouw en haar blote billen. En ik? Ik keek ook naar de schilderijen van Avercamp, maar het liefst keek ik naar mijn dochter die een dag later zou wegvliegen naar een ander continent.