Zondagavond laat kwam ik na etappe 8 van de Dakar aan bij het bivak in het ChileensCopiapó. Mirjam had ik op de special vandaag zien rijden maar ik kon zien dat het moeilijk ging. Aangekomen bij het team van Mirjam, Honda Europe, was Mirjam nergens te bekennen. Henk Hellegers, teammanager, vertelde mij het volgende: ‘Mirjam slaapt op dit moment. De Dakar Rally is voor haar afgelopen. Op de special is ze ten val gekomen. Ze is door de helikopter opgehaald. Ondanks haar doorzettingsvermogen heeft de arts besloten geen groen licht te geven en dat houdt in dat zij morgen niet zal starten en uit de rally ligt.’

Een dag eerder vertelde ze me het volgende: ‘Dit is niet mijn Dakar! Een paar dagen geleden dacht ik nog dat ik een serieuze valpartij had gemaakt. Ik was in een greppeltje gereden. Richard de Groot heeft me geholpen. Een dag later heb ik echt een megaklapper gemaakt; die staat met stip op nummer 1! Ik heb het niet aan zien komen, nog steeds heb ik geen idee wat er gebeurde. Ik werd gelanceerd. Tijdens de valpartij is de motor ook nog op mij terecht gekomen. Een paar minuten ben ik blijven liggen, alles deed pijn. De hulp die ik kreeg, stelde voor om het op te geven, maar dat wilde ik absoluut niet. De lokale bevolking heeft me, 50 kilometer voor de finish, geholpen door met quads en motoren voor mij uit te rijden en de makkelijkste weg uit te zetten zonder dat ik de officiële route uit het oog verloor. Zonder waypoints te missen heb ik de finish gehaald. De fysiotherapeut vertelde me dat ik werkelijk alles gekneusd heb! Daarnaast heb ik nog een spier gescheurd in mijn kuit..’

Geen wonder dus dat Pol nu huiswaarts keert. Lopen kan ze niet zonder krukken, ademen is zwaar, alles doet pijn, maar opgeven, daar wilde ze een dag eerder nog niets van weten! Ik heb respect voor haar doorzettingsvermogen en optimisme.

Door Sabine Weghorst