De Posthoorn

“Het is paksneeuw”, zei hij. Dan wisten we dat het goed zat. In grote vlokken kwam de paksneeuw omlaag, tegen de lucht nog grijzig en diffuus, op de grond zich ophopend tot de witte wade die elke speeltuin overbodig maakt. In een uurtje was de wereld omgetoverd tot een pretpark waar geen Efteling tegenop kon.

We renden naar buiten om in de sneeuw te rollen, elkaar te bekogelen, in te peperen, glijbanen te maken, enorme sneeuwballen te rollen voor de pop die onder leiding van mijn vader werd geboetseerd, inclusief twee antracietzwarte kooltjes, een winterwortel, een pijp en knopen uit de naaidoos van mijn moeder. Aan zo’n dag mocht geen einde komen.

Dit is meer dan vijftig jaar geleden, maar voor mij zal sneeuw altijd die magie behouden.

Ik liep door een bos waar ‘s nachts een pak gevallen was. Ik was alleen met mijn herinneringen, maar eenzaam was ik niet. Het wemelde van dierensporen. Ik wou dat ik Winnetou was, dan zou ik herten van zwijnen en de vos van de hazen kunnen onderscheiden. Wat ik zag waren driehoekige pootafdrukken die in het slechtste geval afkomstig waren van de hond van de buren. Ik verbood mezelf dergelijke defaitistische bespiegelingen. Net als vroeger kreeg ik aanvankelijk koude voeten in mijn kaplaarzen, maar hoe langer ik buiten bleef des te warmer werden mijn voeten. Ik werd kind. Het begon weer te sneeuwen. Het landschap was oogverblindend wit. Achter me hoorde ik een zwaar hijgen snel dichterbij komen. Ik durfde niet te kijken. Als het een wild zwijn was, moest ik in een boom klimmen. Nu was ik wel kind geworden maar een boom had ik lang niet beklommen. Vlak achter me was het hijgen nu. Elk moment kon ik worden besprongen.

“Opzij”, schreeuwde het. Mij passeerde met grote snelheid een vermoedelijk Belgische veldrijder met een monsterachtige racebril op.

“Bedankt, hè”, riep hij, razendsnel verdwijnend in de witte uitgestrektheid.