“Piet, klopt het wat in de krant stond dat vitamine D de kans op darmkanker  vermindert?” vroeg ik.

“Je moet geen vlees eten”, zei de vegetarische schrijfster. De oncoloog moest lachen.

“Waarom niet?” vroeg hij.

“Omdat je vlees niet helemaal verteert”, zei de vegetarische schrijfster.

“Wie zegt dat?” vroeg Piet.

“Maarten ’t Hart”, zei de vegetarische schrijfster. Piet lachte nog harder.

“Maarten ’t Hart kan schrijven, maar als wetenschapper stelt hij niets voor”, zei de oncoloog met dat typerende licht schelle stemgeluid, zijn heldere articulatie en het enigszins geaffecteerde accent dat al zijn mededelingen een categorische kracht meegaf. Ik bedoel: wie deze Piet wenste tegen te spreken moest van goeden huize komen.

“Vlees verteer je toch niet?” vroeg de vegetarische schrijfster op een toon alsof haar wereld aan het instorten was.

“Ik zeg jullie: als je zo’n bol filet américain eet”, (hij gaf de grootte aan van een flinke globe) “komt daarvan geen gram in je ontlasting terecht.” Ik vond het goed nieuws. Niet dat wij veel vlees eten. Toch was het fijn om te horen dat ik zonder schuldgevoel een biefstuk kon verorberen. Ik vroeg hoe het nu zat met die vitamine D.

“Lees het boek ‘Wat is nu gezond’ van Martijn Katan. Daar staat alles in. Hij is bij mij gepromoveerd”, zei Piet. Het klonk als een keurmerk.

“Overgewicht en alcohol zijn de allergrootste boosdoeners”, voegde hij eraan toe. Daarop zat niemand in het gezelschap, ik zei al dat er voor de bijeenkomst een feestelijke aanleiding was, op te wachten.

“Katan waarschuwt tegen veganisme. Dat leidt op den duur tot deficiëncies”, zei Piet.

“O, maar ik eet wel vis af en toe”, zei de vegetarische schrijfster die er allang niks meer aan vond.

“Er is geen stof die cholesterol zo sterk verhoogt als het op de koffie drijvende vet. Zo ik ga weer eens naar huis”, zei de onheilsprofeet. Handenwrijvend ging hij zijns weegs.