Stadsblad Utrecht

Wat bezielt mij (Loek Coenraad, man, 52, een overwegend zittend beroep als webontwikkelaar, en zeer beginnend renner, die sinds het verplichte uurtje gym per week op de middelbare school nooit meer zijn fysieke grenzen heeft opgezocht) om me over te geven aan een rigide trainingsschema dat voorbereidt op een vijfkilometerloop - een inspanning die op de korte termijn slechts ongemak en frustratie teweegbrengt - ademnood, kramp, spierpijn, nul-komma-nul uithoudingsvermogen - kortom: een keiharde zelfconfrontatie?

U maakt kans om mij de komende weken, in de aanloop naar mijn ultieme loopprestatie op 5 april, door het Utregse te zien strompelen: een puffend, zwetend en geurend gedrocht, het doorgaans redelijk gesoigneerde kapsel tot een kleffe piekmassa gereduceerd, met als ontsierend dieptepunt een afzichtelijk stel smetteloze sportschoenen aan de voeten.

Ik weet het, een weinig opkrikkend zelfbeeld. Maar wat zijn dan mijn "beweeg-redenen"? Met de midlife-crisis al weer jaren achter me is het me er echt niet meer om te doen te bouwen aan het atletische gestel dat mij in de blaadjes bij de tandarts als schoonheidsideaal wordt opgedrongen, of om een succesvolle generatiegenoot als George Clooney de loef af te steken. Nee, de zwaarste competitie voer ik met mezelf - met de zelfoverwinning als grootste beloning.