De Posthoorn

Als je de naam leest, is hij zo gek nog niet. Maar spreek hem eens uit.

“Eberhard, wil je koffie?”

“Eberhard, heb je de vuilniszak al buiten gezet?”

“Eberhard, als jij het dekbedovertrek bij de punten vastpakt, trek ik de dons erin.” 

“Eberhard, dit is de schaar waarmee je het lint doorknipt.”

Waarom noemen mensen hun kind Eberhard?

De oude mevrouw Van der Laan, die zelf Baldergonda heet: “Mijn man wilde eerst Abe. De Van der Laans zijn van oorsprong Fries. Ik zeg: toe nou Godewald, Abe van der Laan klinkt toch voor geen meter? Dan wordt die jongen op school doodgepest.” Mevrouw Van er Laan, valkenierster van oorsprong, nam een slokje van haar zelfgebrouwen, donkere gerstebier.

“Toen heeft hij Faas voorgesteld. Heb ik afgekeurd. Op zeker moment zei de dokter dat het een meisje was. Dat was gemakkelijk: Fredegunde natuurlijk. Het betekent namelijk ‘strijdend voor de vrede’, ziet u? Maar toen bleek het toch een jongetje te zijn. De dokter had staar.”

Baldergonda zuchtte. Ze nam nog een slokje gerstebier en keek peinzend naar een foto van zichzelf waarop ze een valk op haar gehandschoende hand hield. Die twee koppen zo vlak naast elkaar hadden beslist een zekere gelijkenis.

“Allerlei namen passeerden de revu: Dornwulf, Godewald junior, naar mijn man, Ottokar, naar mijn schoonvader, Hadebrand, Aardewijn, we kwamen er niet uit. Totdat op zekere dag mijn man met een vers geschoten zwijn thuiskwam. De kop hield hij trots boven de wieg. We zagen het meteen. De baby leek net een dapper wild zwijntje. Vandaar Eberhard.”

Glimlachend vertelde mevrouw Van der Laan dat er een korte periode was geweest dat Eberhard zichzelf Frans ging noemen.

“De puberteit, ziet u.”