De Posthoorn

Nog nooit eerder heeft een zondag zo in het teken gestaan van de kleur oranje. In 1974 liepen we nog niet in oranje shirts. Wel konden vrouwen en meisjes dat jaar in de winkel van ‘Cruijff Sports’ op de Elandsgracht in Amsterdam bij de broer van Johan oranje jurkjes kopen. Die Henny was zijn tijd ver vooruit.

Hier in Frankrijk zullen we het oranjegevoel uit onszelf moeten halen. Het zoontje van de buren loopt in het shirt van ‘Les Bleus’. Mijn dochter belt.

“Pap, het is een zaak van leven en dood. Heb je nog ergens een oranje shirt? Ik durf anders echt de straat niet op”, zegt ze.

“Kijk in de kast op mijn werkkamer. Misschien ligt er nog een oranje shirt met ‘Holland is OK’ erop en een rood-wit-blauw molentje.”

Intussen denkt mijn vrouw na over het diner. Ze overweegt om te beginnen met wortelsoep. Ik gruw een beetje. Russische salade dan? Wortel, biet en aardappel: oranje, rood en wit, aangemaakt met olie en schijfjes augurk. Dat klinkt beter.

Het toetje weet ze al: worteltaart.

Het hoofdgerecht zal bestaan uit een wortelsoufflé!

Dat gaat zo. Eerst de wortels zachtjes laten koken in bouillon. Intussen een boter en  bloemsausje slaan. Dan de worteltjes fijnmalen en door de roux heen doen. Dan eigeel toevoegen. Het eiwit slaat ze stijf, crème fraîche erbij en het geheel een half uur in een vooraf sterk verwarmde oven. Na vijf minuten de oven iets lager zetten.

Alles doen om niet aan de wedstrijd te denken. 

Zondagmiddag.

De spanning is bijna niet meer te harden. In 1974 was de finale om vier uur. Ik stond toen op om een uur of elf en ben gaan wandelen langs het IJ. Voordat je het wist was het zover. Waarom begint de finale nu zo laat? Ik houd het niet meer uit, loop over het pad naar de buren en weer terug. De buren snappen niet veel van mij. Het is hier een rugbystreek. Ze hebben een zwart-wit televisie.

Zondagavond.

Zijn we er weer ingetuind. Alles voor niks. Worteltaart in vuilnisbak gegooid.