De Posthoorn

Als mensen alleen maar spraken over een ziekte, had ik hem al. Ze moesten mij geen folder over Hepatitis-B laten lezen, dan stond ik de hele dag in de spiegel naar de kleur van mijn oogwit te kijken. Ik bleef uit de zon omdat hij gevaarlijk was. Je kreeg er kanker van. Als mijn vrienden naar de zonnebank gingen, bleef ik buiten op de stoep staan wachten. Zodra ik per ongeluk in de zon had gelopen, soms begon hij opeens te schijnen, speurde ik op de blootgestelde huid naar plekjes, bultjes en moedervlekken die er eerder niet waren. Toen zonnebrandcrèmes in 2009 in opspraak kwamen wegens de vermeende aanwezigheid van kankerverwekkende stoffen, wist ik het helemaal niet meer.

“Goed insmeren”, zei mijn moeder vroeger al en als ik desondanks verbrand thuiskwam, legde ze schijfjes komkommer op mijn schouders en rug. Zouden moeders dat nog steeds doen, maken ze nog altijd dropwater?

Maar laat ik niet afdwalen. Ik ben genezen. Dat wil zeggen: ik ben niet bang meer voor de zon. De koperen ploert is mijn vriend. Urenlang lig ik te bakken. Zo bruin ben ik dat men me ervan verdenkt een neger te zijn.

Wat ik nu heb gelezen! In zonnebrand zit vitamine-D. Nog veel meer vitamine-D dan in haring, zalm en schelvislever. Zeer onlangs zijn er twee onderzoeken verschenen waarin de heilzame werking van vitamine-D onomstotelijk wordt vastgesteld. In Finland, waar zoals bekend de zon meestal achter de wolken blijft zodat mensen er aan ernstige vitamine-D tekorten lijden, komt drie keer zoveel Alazheimer voor als in zonovergoten streken. Dat is nogal wat. Wie per dag een uur in de zon zit, heeft minder kans op Alzheimer. Omdat ik veel heb ik te halen, zit ik langer in de zon. Mijn vrouw bedekt me ‘s avonds met schijfjes komkommer.