De Posthoorn

Bij oom Gerard ging ik graag logeren. Er was een ligbad waar ik eens per week gebruik van kon maken. Ook daar was het comfort beperkt. Om economische redenen mocht er niet meer dan twee decimeter water in het bad. Ik herinner me een enigszins geelbruin uitgeslagen kuip op pootjes. Ik wentelde me in het laagje water bij het licht van een peertje en een matglazen bovenlicht in de hoek van de badkamer.

Later werd ik een badlezer. Met een boek in de hand en een glas witte wijn binnen bereik kan ik een uur in het bad liggen.

Na de inleidende twee kwatrijnen van dit badsonnet, volgt nu de chute.

De douche in de hotelkamer in St. Jean de Luz hing boven het bad. Er was geen gordijn. Dan moet je zittend in het bad douchen, anders wordt het een waterballet. Normaal sta ik voorzichtig op uit het bad. Omdat ik nu slechts haastig had gedoucht was ik niet geconcentreerd. Ik pakte de badrand, trok mezelf op, voelde mijn hand uitglijden over zeepresten, viel terug en brak een rib tegen de badrand. Het is nu een week geleden en nog steeds word ik ’s nachts wakker van de pijn zodra ik beweeg.  

Het zal even duren voordat ik weer in het bad ga.