Oude IJsselstreek Vizier

Dagboek

De mannelijke wolf, vader van het huidige drietal wolven in Anholter Schweiz, waarover Jenny Heidelmann het in het verhaal hieronder heeft, kreeg als naam van een vriendin ‘Der mit den weisen Augen’. ,,Met deze wolf begon het allemaal”, aldus Jenny. In haar dagboek beschrijft ze hoe de liefde voor de wolven is ontstaan.

8 januari 2007
Toen ik met het voer - een dode geit - in het verblijf van de wolven liep, kwam “Der mit den weisen Augen” heel dicht bij mij, maar wel van achter maar rustig en erg nieuwsgierig.

12 januari 2007
Ik heb met een stuk vlees een beetje “gezwaaid” in het verblijf van de wolven en toen kwam “Der mit den weisen Augen” op rond 2 meter afstand naar mij toe. Ik gooide het vlees naar hem toe maar hij raakte het vlees niet aan. De wolf bleef gewoon op zijn plek staan, snuffelde naar mij en nam mijn geur
intensief op. Ik bleef gewoon rustig staan en heb met hem gesproken. (Dat hij mijn worden niet verstaat, is duidelijk, maar door mijn stem bouwen wij meer vertrouwen op!)

21 januari 2007
HET VERTROUWEN IS ER !!!!! - ..... en ik ben helemaal blij want “Der mit den weisen Augen” heeft mij
uit de hand gevreten !! Hij kwam weer heel rustig bij mij, snuffelde eerst en kwam dan langzaam
en pakte heel vorzichtig het stuk vlees uit mijn hand !!!! - .... en ik had tranen in mijn ogen ..... !!! Het was zoooo mooi !!

23 januari 2007
..... en weer heeft mij de vader-wolf uit mijn hand gevreten ..... !! *ben blij*

12 februari 2007
Terwijl de anderen 3 wolven (kinderen van “Der mit den weisen Augen”) altijd op de achtergrond blijven, vreet hun vader mij nu elke keer uit mijn handen !!

28 februari 2007
“De mit den weisen Augen” kwam heel relaxed na mij toe, terwijl ik helemaal geen voer bij me had.
Hij bleef bij mij staan en snuffelde aan mijn been en ook aan mijn rechterhand. Hij was zoooo rustig en vertrouwde mij en toen hij aan mijn hand snuffelde, kon ik hem aanraken (!!) en aaien (in de buurt van de ribben) !!!!! .... - en weer had ik tranen in mijn ogen .... !!

21 mei 2007
“HIJ” kwam weer bij mij, pakte het vlees uit mijn hand, liep er mee weg, maar heeft het vlees niet gevreten.
“Der mit den weisen Augen” ademde anders ...... - hij liet constant zijn tong zien en zijn adem was snel ..... - TE SNEL vond ik en ik wou er graag Michel Brinkhoff (de dierenarst die later bij een ski-ongeluk is overleden) naar laten kijken. Ik voelde, dat er “iets” niet goed zat en de wolf zich niet echt prettig voelde. Mijn beslissing: Ik wacht tot morgen en als het niet verandert is of slechter lijkt, dan bel ik de dierenarts.

22 mei 2007
De adem van de oude wolf (17 jaar !!) was onveranderd en ik belde de dierenarts op. Een paar uur later kwam Michel Brinkhoff en hij zag, dat ik me echt zorgen om de wolf maakte. Na een half uur hadden wij “der mit den weisen Augen” verdoofd en wij keken samen in zijn keel. Er zat een grote tumor in de wolvenkeel en liet de wolf dus slecht ademen. De hele keel zat onder de slijm en toen de dierenarts de tumor heeeel vorzichtig aan raakte, plofte deze open en er kwan heel veel bloed uit.......
Omdat de wolf al 17 jaar oud was besloten wij, hem te laten slapen...... En hebben hem in laten slapen.
Ik kon er niet goed mee om gaan en ik was zo verdrietig dat ik dacht: “Ik stop nu met mijn werk hier want ik kan er niet tegen ..... !”
Maar omdat ik van mijn werk en de dieren hou ben ik toch door gegaan - en ik ben er heel blij mee !!

Op uitnodiging van Jenny Heidelmann was Oude IJsselstreek Vizier-eindredacteur Martijn Kraan te gast op Anholter Schweiz en maakte onderstaand verslag.
Jenny: ,,Het gebeurt wel vaker in dierentuinen dat verzorgers en wolven een intieme band hebben, maar meestal gaat het dan om dieren die door mensen met de fles zijn grootgegracht. De wolven in Anholter Schweiz zijn dat niet: ik heb er veel tijd en energie in moeten steken om hun vertrouwen te winnen.”

Jenny Heidelmann is de vriendin van Mark Boland, die tot voor twee jaar geleden pachter was van het fraaie wildpark. Zo kwam ze in aanraking met de dieren in ‘Klein Zwitserland’, zoals het park aan Nederlandse zijde wel wordt genoemd. ,,Wolven vind ik al heel lang fantastisch en het was altijd een droom van mij met deze dieren eens in contact te komen”, zegt ze. Haar partner was daar minder enthousiast over en bezwoer dat ze nooit in het wolvenverblijf zou komen. Maar Jenny bleek vastberaden en toen de dag kwam waarop er een baan vrijkwam in het park, zag ze haar kans schoon.

Wolvenbos

Bij de ingang van het natuurpark verwelkomt Jenny de verslaggever. We stappen in haar auto, omdat het park met zes kilometer wandelpad te groot is om snel van het ene naar het andere dierenverblijf te lopen. ,,Sorry voor de stank in de auto, er worden vaak dieren in vervoerd”, verontschuldigt ze zich.
Als we bij het wolvenbos arriveren, weten de beesten al dat er voedsel aankomt. De drie Europese wolven (om precies te zijn de Canis Lupus Lupus) verdringen zich bij het hekwerk als Jenny zich meldt. Maar zodra de verslaggever uit de auto stapt, deinzen de dieren terug. ,,Ze zijn schuw als er iemand met me meekomt die ze niet kennen. Jij lijkt een beetje op de vroegere dierenarts, die had ook donker haar en een schoudertas bij zich”, legt Jenny uit. Dan stapt ze zonder scrupules door de poort en lokt de wolven met een snack. De dieren pakken de dode kuikens aan en sprinten direct weg. ,,Ze zijn echt bang voor jou”, lacht Jenny.
Als ze weer buiten de omheining staat, legt ze de liefde voor de roofdieren uit. ,,Het zijn heel speciale beesten. Hun gedrag is fascinerend, de manier waarop ze met elkaar communiceren. De lichaamstaal heb ik inmiddels leren herkennen. Ik werk zo’n zeven jaar met deze wolven, een groep van drie die afkomstig zijn uit één nest. Het teefje is de bazin, dan heb je twee reuën: een beta- en een omegamannetje. Ze zijn 14 jaar geleden hier in Anholt geboren en de vorige verzorger heeft nooit contact met ze gelegd. Hij smeet het eten in een grote bak en verliet daarna het verblijf. Ik heb de tijd genomen om hun respect te winnen.”

Schuw

De vraag rijst of Jenny nooit angst heeft gevoeld tussen de drie carnivoren. ,,Nooit”, zegt ze stellig. ,,In het wild zijn wolven heel schuw en zullen ze mensen ook niet aanvallen. Er is ook nog nooit wat gebeurd in al die jaren dat ik dit werk doe. Zolang je maar respect hebt voor elkaar en de grens duidelijk aangeeft. Eén keer probeerde de wolvin de emmer met voedsel te veroveren. Dan moet je niet gaan weglopen met de emmer omdat de wolf dan in de aanval gaat, maar ik heb haar met de emmer een mep gegeven en daarmee de grens bepaald.”

Alle kennis en vaardigheden heeft Jenny zichzelf aangeleerd. ,,Wat je met deze dieren beleeft, leer je niet op een cursus.” Ze is zichtbaar emotioneel betrokken bij haar wolven. Dat blijkt als ze vertelt over de vader-wolf, die ze drie jaar geleden hebben moeten laten inslapen. ,,Ik constateerde dat hij moeilijk ademde. Daarop hebben we de dierenarts gebeld en probeerden we met vier man de wolf in een hoekje te drijven om hem te verdoven voor verder onderzoek. Het dier liet zich niet opdrijven, maar ging recht voor mijn neus staan en keek me aan met een wanhopige blik. Dat sneed me dwars door de ziel.” Ze slikt even en op haar armen staat kippenvel.

Dan is het elf uur: voedertijd. Bij de poort staat inmiddels een groepje bezoekers om te kijken naar het ritueel. Jenny opent de achterklep van de auto en haalt uit een kratje een dode geit. Ze loopt het verblijf in en de wolvin - de leidster van het trio - grijpt de prooi uit haar handen, loopt er een stukje verder mee langs het hek en begint te vreten.

Park

Anholter Schweiz wordt momenteel gepacht door Monika en Werner Westerhoff-Boland (geen familie van de vorige pachter Mark Boland). Vijftig procent van de bezoekers komt uit Nederland.
Het wildpark van 56 hectare groot ligt tien minuten rijden van Gendringen en Dinxperlo, aan de Pferdehorsterstraße 1 in Isselburg, dagelijks geopend van 9 tot 18 uur. Entree is 5,50 euro en 3 euro voor kinderen.
Info: www.anholter-schweiz.nl.