De Waalkanter

Als kracht en vechtlust het gaan verliezen van ziekte, dan komt soms een hospice in zicht. Voor mijn vader, een zelfstandige, achterdochtige heer, gevormd door het leven met nare herinneringen aan gevangenschap in een Duits strafkamp, was deze stap enorm. Zijn verstand won het van zijn gevoel, hij nam de beslissing om naar “Bijna Thuis Huis Maas en Waal” in Druten te gaan. De eerste dagen werden getekend door weerstand, hij had niemand nodig en ook niet zo’n behoefte aan contact. Gaandeweg werd hij toegankelijker en kregen de talrijke vrijwilligers meer ingang om wat voor hem te kunnen doen.
Door paps zelf de regie in handen te laten houden, hem te steunen en zijn wensen zo goed mogelijk te vervullen creëerden ze kansen om echt wat voor hem te kunnen betekenen. Niets was te gek, wilde hij een kroket, dan werd die uit een snackbar gehaald. Gaf hij aan haring te willen proeven, dan kwam ook die op tafel en dat, terwijl ze wisten dat paps bijna niet kon eten en vrijwel geen smaakgevoel had. Niets was hen te dol of vermoeiend.
Uiteindelijk stond de deur van zijn kamer open en kon hij zelfs in slaap vallen waar vrijwilligers bij aanwezig waren. Paps voelde zich veilig in die warme omgeving.

Wij als familie zijn ontzettend blij dat paps de laatste weken van zijn leven in “het Bijna Thuis Huis” heeft mogen wonen. Wat de mensen van de Thuiszorg en al die vrijwilligers en vaste staf mogelijk hebben gemaakt is overweldigend. Ze waren er niet alleen voor mijn vader, maar ook voor ons als familie. Het voelde echt als een thuis!
Een vriendin van mij zei ooit “daar werken allemaal engelen zonder vleugels” ik sluit me hier volledig bij aan.
Mede namens mijn vader (dat weet ik zeker) en mijn familie wil ik allen heel hartelijk bedanken en maak daarbij een diepe, respectvolle buiging!

Anita Link-Schuyer