Leidschendam-Voorburg

De oprichters waren psychologen. Hun studie bezat toen geen enkel wetenschappelijk fundament. Het was een gezellige bende in het grote, negentiende eeuwse kantoorgebouw aan de Westermarkt in Amsterdam. Vanaf onze zolder kon je de klokken van de Westerkerk zién luiden. De zolder heette codeerkamer. We kregen de antwoorden op enquètevragen die we moesten honoreren met een cijfer. Het getal was geen uitdrukking van waardering, maar een code. Luidde het antwoord ‘ja’ op de vraag of de ondervraagde Omo gebruikte, moesten we bijvoorbeeld het cijfer 3 invullen in een hokje in de marge.

De cijfers kwamen op ponskaarten en die gingen een metershoog en breed apparaat in: de computer.

Naast de geklimatiseerde computerkamer zaten de programmeurs. Rare jongens met heel lang haar en baarden waren dat. In een terrarium hielden ze een krokodil, een paar leguanen en een varaan die drie meter lang kon worden. Hij was aardig op weg. Elke dag gingen de programmeurs naar de dierenwinkel om levende muizen te kopen voor de giftige varaan en de krokodil. De meisjes van de codeerkamer kwamen er nooit. Als er klanten werden rondgeleid, moest de deur van de programmeurs op slot. 

Het hoogste doel van het bedrijf was het in de wacht slepen van een ‘vervolgopdracht’. Het rapport van elke opdracht werd door de psychologen zo vaag geformuleerd dat de klant wel gedwongen werd een vervolgopdracht te geven. In de beste gevallen werd het een vervolgopdracht op een vervolgopdracht op een vervolgopdracht en zo door tot in de oneindigheid.

Dan wreven de psychologen zich giechelend in de handen en verdwenen ze spoorslags naar het café. De laatste mensen die marketing serieus nemen, zijn de marketeers zelf.

Daarom moet ik altijd lachen als ik het uitgestreken hoofd van Maurice de Hond op de televisie zie.