De Posthoorn

Toen Diederik weer: “Er komen twee zwarte mannen het Benelux Merkenbureau, althans de Afrikaanse versie van het Benelux Merkenbureau, uitlopen. Ze claimen allebei de uitvinder te zijn van de vuvuzela. Zegt de een: je kunt me nog meer vertellen, maar ik heb de vuvuzela bedacht. Zegt de ander: ja, maar ik heb uitgevonden dat je erop kunt blazen. Zegt de eerste weer: als die buis er niet was geweest, zou jij niks hebben gehad om op te blazen. Zegt die ander: als ik niet had geblazen, had jij alleen maar een buis gehad. 

Allen: dat was wel een stuk rustiger geweest.”

Ik was weer aan de beurt: “Nog een geluk dat het WK niet in Tibet wordt gehouden. Daar hebben ze vuvuzela’s die tussen de één en drienënhalve meter lang zijn.”

Diederik: “Het commentaar na afloop van Nederland-Kameroen (0-0) luidde: Robben stond op een eiland.”

Enfin, toen hebben we nog een poosje gefilosofeerd over het fenomeen etnische registratie en hoe Geert Wilders in Zuid-Afrika etnisch geregistreerd zou worden. Als blanke? In Zuid-Afrika ben je met ouders of grootouders uit Indonesië toch minstens kleurling?

Ik vertelde Diederik dat ik in Zuid-Afrika eens een dichter had gesproken, Sandile Dikeni, die schaterend vertelde hoe zijn ideale elftal eruit zou zien. Voorin moet je kleurlingen hebben, want dat zijn opportunisten dus die maken veel doelpunten. Het ideale middenveld bestaat uit zwarten. Die kunnen het beste goochelen met de bal, maar hebben niet veel rendement. Achterin staan de blanken. Die verdedigen met hand en tand have en goed. Op doel staat een krenterige Indiër. Die geeft niks weg.

Het was een mooi voorbeeld van racisme zonder verongelijktheid. Dikeni had met voetbal als aanleiding virtuoos een aantal etnische stereotiepen gedemonstreerd.

Hij bedoelde er niets kwaads mee.

Pas wanneer ontevreden mensen hun racisme gaan projecteren op mogelijke zondebokken, ontstaat er een gevaarlijke situatie.