Cuijks Weekblad

Op een bankje in de tuin van het klooster vertelt de 77-jarige Maas (gehuwd, 2 dochters en 2 kleinkinderen): “Hier liep ik te studeren, boek in de hand en geen oog voor de natuur. Maar het was een moderne en humane theologie die me toen nog inspireerde om door te gaan en eigenlijk nog steeds mijn richtsnoer is.”

Maas vertelt hoe hij zich hier thuis voelde, maar dat hij steeds weer twijfelde aan zijn roeping als priester. Hij had echter het lef niet om daar met anderen over te spreken. Want je kiest voor de mensen in de gemeenschap en voor het celibaat. De keuze om priester te worden werd hem aangereikt door zijn moeder. “Zo ging dat in die tijd. Ik was blij dat ik na de dramatische dood van mijn vader iets kon doen en misschien wel voor mijn moeder het verlies dragelijker kon maken. Voor mij was het ook een kans om verder te kunnen leren wat ik graag deed.”

In zijn boek beschrijft Maas de moeilijke internaatsperiode: rouwverwerking, heimwee en daardoor leerproblemen. De overgang naar het kruisherencollege in Uden is zijn geluk geweest. Een inspirerend team van leraren hielp hem zich te ontplooien. Maar altijd was er het gemis van zijn vader. “Ik kan nog janken dat hij er niet meer is. ‘Ik kom zo terug’ waren zijn laatste woorden tegen mij en mijn hele leven draag ik dit gevoel van gemis met me mee.”

Maas beschrijft wat de vroege dood, niet alleen voor hem als kind maar ook als volwassene, kan betekenen en hoe dat in zijn leven doorwerkte. Tegelijk was hij met hart en ziel priester. “Maar ik kon me als vertegenwoordiger van de kerk, later, niet meer vinden in de huwelijksmoraal, het formalisme van de biecht en de autoritaire structuur van het leergezag. Er heerste te veel een dubbele moraal en dat verdeelde mij innerlijk.”
Uittreden

In Bussum, waar hij tot godsdienstmoderator werd benoemd, werd het duidelijk. “Ik zat daar arm, kuis en gehoorzaam te wezen (de drie geloften die een monnik moet afleggen), maar eigenlijk was ik aan het overleven. Er was over en weer geen inspiratie meer tussen mijn medebroeders en mij.”
Lange tijd kon hij zich niet voorstellen dat hij zou uittreden, toch zette zich dat proces rond 1966 in beweging. Hij beschrijft de emotionele verarming die zijn climax vond bij het overlijden van een bevriende pastoor en huisgenoot. “Ik voelde mij tekort schieten in mijn menselijke nabijheid met de stervende en kon makkelijker een rituele zalving geven dan zijn hand vasthouden.”

Het boek: ‘Mijn elfde september’ is een zeer persoonlijk boek, uitgegeven door het Boekenschap. Meer informatie is te vinden via: www.mijnelfdeseptember.nl. Het is ook te koop bij de Readshop in Cuijk.