De Posthoorn

De Publieke Omroep zou zelfvertrouwen moeten uitstralen zoals de BBC. Nooit zou de BBC spotjes uitzenden waarin gekke dingen werden gezegd door BUK-ers. (Bekende Engelsen.) Zij zouden zich niet lenen voor spotjes die het uitschreeuwen van doodsangst.

De Publieke Omroep is bang omdat politici die leven van rancunestemmen de ‘zakkenvullers’ van Hilversum monddood willen maken, zoals Berlusconi de RAI.

Paradoxaal is dat die politici zeggen terug te verlangen naar het Nederland van de jaren vijftig, met zijn dorpspleinen en zacht gemaaide tuintjes. Nederland sprak met één stem, hoe verzuild ook. Iedereen luisterde naar Tierelantijnen en naar het Sportpraatje door Klaas Peereboom.

Inhoudelijk is de Publieke Omroep sterk. Er staat veel talent op de vloer.

Valt er nog iets aan te merken?

Jazeker: op een bureaucratie van Pekinese proporties. Er zijn werkbezoeken van het Chinese partijkader geweest waarbij men fluitend van bewondering door het raamloze gangencomplex van het mediapark liep. Elke omroep heeft zijn eigen administratie, omdat elke omroep zijn eigen budget heeft. Binnen die omroep heeft elk programma zijn eigen administratie omdat elk programma zijn eigen budget heeft. Als je iets doet voor een van die programma’s bij een van die omroepen, kom je de stadsgrens van Hilversum niet over zonder fiscale verklaringen en paspoort. Overal worden de papieren opgeslagen, weggeborgen in ordners en onvindbaar gemaakt zodat je steeds weer nieuwe formulieren dient op te sturen.

Erger is dat die omroepen elkaar de tent uit blijven vechten.

Een mooi voorbeeld is Kunststof, een dagelijks programma van de NPS op Radio 1.

Het laatste jaar zijn ze gegroeid van 90.000 naar 130.000 luisteraars.

Nu moeten ze opeens een uitzending inleveren omdat de Vpro de vrijdag opeist.

Dit noemen we de tegenstander in de kaart spelen. Hoewel deze tegenstander bij het woord kunststof waarschijnlijk in eerste instantie aan een bootje denkt.